Mój wnuk zadzwonił do mnie o 5 rano i powiedział: „Babciu, nie zakładaj dziś czerwonego płaszcza”. Zapytałam dlaczego, a drżącym głosem odpowiedział: „Wkrótce zrozumiesz. O 9 rano poszedłem złapać autobus. Kiedy przyjechałem, zamarłem w miejscu, gdy tylko zobaczyłem, co się tam dzieje…

MÓJ WNUK ZADZWONIŁ DO MNIE O 5 RANO I POWIEDZIAŁ: „BABCIU, NIE NOSZ DZIŚ CZERWONEGO PŁASZCZA”. ZAPYTAŁAM DLACZEGO, A ON DRZEWIĄCYM GŁOSEM ODPOWIEDZIAŁ: „WKRÓTCE ZROZUMISZ”. O 9 RANO POSZŁAM NA AUTOBUS. KIEDY DOJECHAŁAM, ZATRZYMAŁAM SIĘ W MIEJSCU, GDY ZOBACZYŁAM, CO SIĘ TAM DZIEJE…

Mój wnuk zadzwonił do mnie o 5 rano i powiedział: „Babciu, nie zakładaj dziś czerwonego płaszcza”.

Zapytałem dlaczego, a on drżącym głosem odpowiedział: „Wkrótce zrozumiesz”.

O 9 rano poszedłem złapać autobus. Kiedy dotarłem na miejsce, zamarłem w miejscu, gdy tylko zobaczyłem, co się tam dzieje.

Telefon zadzwonił dokładnie o piątej rano. Wiem, bo już nie spałem, siedząc w bujanym fotelu babci przy oknie, obserwując, jak ciemność powoli ustępuje miejsca świtowi. W wieku sześćdziesięciu trzech lat sen przychodzi teraz fragmentarycznie, rozproszony niczym elementy układanki, których nie potrafię już do końca złożyć. Dom wokół mnie skrzypiał, a wokół rozbrzmiewał ten znajomy dźwięk osiadającego starego drewna, który znałem całe życie.

Kiedy zobaczyłem imię Danny’ego na ekranie, serce podskoczyło mi do gardła. Mój wnuk nigdy nie dzwonił o tej porze. Nigdy.

„Babciu”. Jego głos był ledwie szeptem, drżącym jak płomień świecy na wietrze.

„Danny, kochanie, co się stało?”

„Babciu, proszę. Musisz mnie wysłuchać”. W jego głosie było coś, co przeszyło mnie dreszczem – nie panika, ale coś gorszego: strach zmieszany z naglącą potrzebą. „Nie zakładaj dziś czerwonego płaszcza. Proszę”.

Zerknęłam na wieszak przy drzwiach wejściowych, gdzie wisiał mój wiśniowoczerwony zimowy płaszcz, jak co rano tej zimy w Montanie. Kupiłam go trzy lata temu w Billings, wydatek usprawiedliwiony, bo dzięki niemu byłam widoczna na ciemnych, wiejskich drogach. Bezpieczny.

„Danny, o czym mówisz?”

„Tylko… proszę, Babciu, nie noś tego. Załóż coś innego. Obiecaj mi.”

„Przerażasz mnie, kochanie. Gdzie jesteś? Wszystko w porządku?”