Biedna studentka wyszła za mąż za 60-letniego mężczyznę

Andrew Dawson, starszy mężczyzna o szlachetnej postawie i szarych oczach skrywających nieopowiedzianą historię, delikatnie ujął Emily za rękę. Jego nienagannie skrojony garnitur i pewny krok zdradzały mężczyznę nieprzyzwyczajonego do odrzucenia, przyzwyczajonego do zdobywania wszystkiego, czego zapragnie.

Rodzice Emily promienieli z radości, patrząc, jak stoi u boku tego bogatego mężczyzny. Ich marzenie o tym, by ich córka była wolna od trosk finansowych, w końcu się spełniło. Po oficjalnej ceremonii, wesele kontynuowano wystawnym bankietem.

Emily jednak z trudem ukryła łzy, obdarowując gości kruchym uśmiechem – maską, która ledwo trzymała się kupy. W jej oczach krył się cichy ból, niewypowiedziany bunt. Czuła się jak marionetka w czyjejś grze, zaledwie element zimnego układu między rodzicami a Andrew Dawsonem.

„Wyglądasz olśniewająco” – wyszeptał Andrew, zauważając jej zmartwienie, a jego głos był zaskakująco ciepły. „Mam nadzieję, że znajdziemy sposób, żeby się porozumieć”. Emily milczała, jej wzrok utkwiony w dal, gdzie jej marzenia zdawały się blednąć.

W głębi duszy myślała o pragnieniach, które kiedyś nosiła w sobie z tak wielką nadzieją – teraz zdeptanych w imię bezpieczeństwa finansowego. Wszystko, czego kiedykolwiek pragnęła, wydawało się bez znaczenia dla otoczenia.

Później tej nocy, po wyjściu gości, Emily została sama z Andrewem w ogromnej rezydencji. W głównej sypialni wypowiedział on prośbę, która przyprawiła ją o dreszcze.

Stała przy ogromnym oknie, patrząc na ogród skąpany w srebrnej poświacie księżyca. Jej dłonie lekko drżały, gdy rozluźniała spinkę do włosów. Wiedziała, co ją czeka i przygotowywała się na ten moment mentalnie od dnia, w którym rodzice powiedzieli jej o zaręczynach z Andrew Dawsonem – biznesmenem trzy razy starszym od niej, ale dysponującym niewyobrażalną fortuną.

Usłyszała, jak otwierają się drzwi sypialni i odgłos jego kroków. Nie odwróciła się.

„Emily” – jego głos był łagodny, niemal ojcowski. „Proszę, usiądź. Musimy porozmawiać”.