„WĄŻ TATUSIA JEST NAPRAWDĘ DUŻY, BOLI!”

Poranne światło sączyło się przez żaluzje komisariatu policji w Oakfield, rzucając długie prostokąty na biurko Margaret Doyle. Trzydzieści lat służby nauczyło ją doceniać takie spokojne chwile. Przesunęła palcami po dokumentach emerytalnych. Jeszcze tylko trzy zmiany i będzie to oficjalne. *Prawie skończone, Mike*, wyszeptała do oprawionego zdjęcia zmarłego męża. *To może wybiorę się na tę wycieczkę nad morze, o której zawsze rozmawialiśmy.

Drzwi wejściowe stacji otworzyły się z hukiem. W drzwiach stała mała dziewczynka, nie starsza niż siedem lat. Jej blond włosy były potargane, a ubranie pogniecione, ale to jej oczy przykuły uwagę Maggie – szeroko otwarte, przestraszone, a jednocześnie zdeterminowane. Jedną ręką trzymała się za brzuch, aż kostki jej palców pobielały.

„Czy mogę ci jakoś pomóc, kochanie?” zawołał oficer Jenkins z recepcji.

Ale wzrok dziewczyny już utkwił w Maggie. Coś w tych oczach, rozpaczliwa nadzieja, sprawiło, że Maggie podniosła się z krzesła.

„Dzień dobry” – powiedziała Maggie, klękając pomimo protestujących kolan. „Nazywam się sierżant Doyle. Jesteś tu całkiem sama?”

Dziewczynka skinęła głową, nie spuszczając wzroku z twarzy Maggie. „Boli” – wyszeptała, przyciskając drobną dłoń do boku. „Mama powiedziała: „Znajdź policjantkę o łagodnych oczach”.

Maggie przeszedł dreszcz. „Jak masz na imię, kochanie?”

„Emily” – słowo zabrzmiało z wysiłkiem.

„Emily, gdzie teraz jest twoja mama?”

Oczy dziecka napełniły się łzami. „Pochmurny dzień. Próbowała, ale lekarstwo znowu zniknęło. Szłam i szłam, żeby cię znaleźć”.

Zanim Maggie zdążyła zadać kolejne pytanie, Emily zachwiała się na nogach. Z refleksem, który przeczył jej wiekowi, Maggie rzuciła się do przodu, chwytając upadającą dziewczynkę.

„Potrzebuję tu pomocy!” zawołała Maggie, tuląc drobne ciałko. „Zadzwoń po karetkę!”

Gdy stacja ożyła, mała dłoń Emily ścisnęła mundur Maggie. „Nie odchodź” – wyszeptała dziewczynka, mrużąc oczy. „Proszę, nie zostawiaj mnie”.