Na moim przyjęciu z okazji parapetówki moja siostra weszła i powiedziała: „Ten dom jest idealny dla moich dzieci”. Mama uśmiechnęła się i powiedziała: „Zacznij się pakować – wprowadzimy się jutro”. Uśmiechnęłam się tylko, otworzyłam telefon i powiedziałam cicho: „Pamiętacie jeszcze, co robiliście, kiedy miałam osiemnaście lat?”. Przechyliłam ekran, żeby mogli zobaczyć. W całym pokoju natychmiast zapadła cisza.

Wiesz, są w życiu takie chwile, które uderzają w brzuch i pozostawiają cię bez tchu. Dla mnie jedną z takich chwil było obserwowanie, jak moja siostra Cassandra i nasza matka Eleanor dumnie wkraczają na parapetówkę mojego nowego domu za 960 000 dolarów. Domu, który symbolizował każdą noc, każde poświęcenie, każdy gram wysiłku, jaki włożyłem w budowę mojej firmy technologicznej. A jednak węzeł w moim żołądku się zacisnął, bo rozpoznałem to spojrzenie w ich oczach – to samo, które widziałem, gdy miałem osiemnaście lat, w noc, gdy cały mój świat legł w gruzach.

Dorastając w Bostonie, nasza rodzina wydawała się z zewnątrz całkiem normalna. Tata pracował w finansach, mama prowadziła butik, mieliśmy dwie córki, a nawet golden retrievera o imieniu Rusty. Ale pozory mylą. Kiedy miałam dwanaście lat, zaczęły się rysować rysy. Tata się wyprowadził. Sam rozwód nie był dramatyczny, ale to, co nastąpiło później, zapoczątkowało lata czystej dysfunkcji.

Cassandra, starsza ode mnie o trzy lata, wyszła za mąż za Erica, bankiera inwestycyjnego z bogatej rodziny. Ich ślub był wystawny. Mama przepuściła prawie 50 000 dolarów, których nie miała, twierdząc, że córka wychodzi za mąż tylko raz. Miałam dziewiętnaście lat, pracowałam na dwóch etatach i chodziłam do college’u, ledwo wiążąc koniec z końcem i kupując suknię dla druhny.

Potem pojawiły się niemowlęta – Thomas, Natalie i Benjamin. Z każdym dzieckiem Cassandra czuła się coraz bardziej uprzywilejowana, a mama zawsze była gotowa ich ratować, często moim kosztem. „Twoja siostra ma trójkę dzieci do wykarmienia” – mawiała mama. „Po co ci w ogóle dodatkowe pieniądze – na książki? Nie możesz po prostu skorzystać z biblioteki?”

Tymczasem harowałem do upadłego. Stypendia pomagały, ale bez wsparcia rodziny byłem baristą rano, korepetytorem po południu, a w weekendy pracownikiem wprowadzającym dane. Sen był luksusem. Tata, po przeprowadzce do Chicago i założeniu nowej rodziny, stał się dalekim echem. Mama, szczerze mówiąc, utrudniała mu utrzymywanie ze mną kontaktu – „zapominała” o przekazywaniu wiadomości lub kasowała pocztę głosową.