Podczas wizyty w klinice lekarz zauważa, że ​​nastolatka zachowuje się dziwnie w obecności ojca. Badanie USG ujawnia coś głęboko niepokojącego…

Po południu, gdy Laura i jej ojciec, Ernesto, weszli do kliniki pediatrycznej, dr Valeria Gómez natychmiast zauważyła, że ​​coś jest nie tak. Laura, szesnastolatka, szła zgarbiona, unikając kontaktu wzrokowego ze wszystkimi. Jej ojciec natomiast wydawał się spięty, wręcz czujny, jakby obawiał się, że sytuacja może w każdej chwili wymknąć się spod kontroli.

„Dzień dobry, co pana tu sprowadza?” zapytał lekarz z profesjonalnym uśmiechem.

Ernesto odpowiedział, zanim jego córka zdążyła otworzyć usta.

„Bóle brzucha. Od kilku dni.”

Laura złożyła dłonie na kolanach. Nie powiedziała nic.

Podczas wstępnego wywiadu lekarz zadawał rutynowe pytania: o dietę, sen, cykle menstruacyjne. Za każdym razem, gdy Valeria zadawała Laurze pytanie, Ernesto interweniował, odpowiadając za nią lub kładąc dłoń na jej ramieniu – gest, który wydawał się bardziej onieśmielający niż uspokajający.

Lekarz, przyzwyczajony do zwracania uwagi na drobne szczegóły, na które inni nie zwracają uwagi, postanowił zlecić badanie USG jamy brzusznej.

„Po prostu, żeby wykluczyć jakiekolwiek komplikacje” – powiedziała, choć coś w jej intuicji zaczynało ją niepokoić.

Kiedy Laura położyła się na stole zabiegowym, Ernesto próbował zostać w pokoju, ale Valeria uprzejmie nalegała, żeby poczekał na zewnątrz.

„Będę potrzebował przestrzeni i skupienia. Nie martw się, zadzwonię, jak tylko skończymy.”