Cztery miesiące po rozwodzie moja była żona zaprosiła mnie na swój ślub. Gdy tylko zobaczyłem twarz pana młodego, serce mi stanęło: prawda była jeszcze bardziej gorzka, niż sobie wyobrażałem…

Cztery miesiące po moim rozwodzie moja była żona wysłała mi zaproszenie na ślub.

Dając upust ciekawości, do której nie chciałem się przyznać, włożyłem stary garnitur, który miałem na sobie w dniu naszego ślubu, i pojechałem sam do hacjendy, gdzie miało się odbyć wydarzenie.

Chciałem tylko wiedzieć, kim był ten mężczyzna, którego wybrała zamiast mnie?

Ale kiedy zobaczyłam wychodzącego pana młodego… zakryłam twarz dłońmi, żałując tego jak nigdy dotąd.

Mariana i ja byliśmy razem przez trzy lata, zanim się pobraliśmy. Nasze pierwsze miesiące jako męża i żony były jak delikatne bolerko: spokojne, ale pełne czułości.

Wyglądała na słodką, wręcz nieśmiałą, ale w głębi duszy była silna, mądra i zawsze gotowa rozwiązać każdy bałagan w naszym codziennym życiu.

Ja… byłem typowym „wystarczająco dobrym” mężczyzną: nie piłem nadużywając alkoholu, nie uprawiałem hazardu, ciężko pracowałem.

Ale nie udało mi się zrobić tego, co najważniejsze: posłuchać jej.

Moja praca w branży nieruchomości w Mexico City wiązała się z ciągłą presją. Zawsze miałem idealną wymówkę:

„Jestem zajęty… to dla naszej przyszłości”.

A gdy to mówiłem, Mariana siadała naprzeciwko mnie, czekając na spojrzenie, słowo, cokolwiek.

Ale ja ciągle siedziałem przyklejony do telefonu, laptopa… albo do ciszy.

Z czasem przestałem wiedzieć, czy jest smutna, czy szczęśliwa.

Nie walczyliśmy.