Moja rodzina kazała mi zostać w domu w te święta, bo „nie masz dzieci, to nie zrozumiesz”, usunęła mnie z grupowego czatu i oczekiwała, że ​​będę siedzieć sama w mieszkaniu, podczas gdy oni będą publikować swoje zdjęcia w idealnie dopasowanych piżamach. Dlatego w ostatniej chwili zarezerwowałam pobyt w pięciogwiazdkowym kurorcie na Karaibach, zamówiłam szampana przy basenie, a kiedy zaczęłam wrzucać te selfie o zachodzie słońca i filmy z basenem bez krawędzi, ich pełne poczucia winy telefony i desperackie wiadomości nagle nie chciały się skończyć.

Cały tydzień czekałam na telefon, który zazwyczaj dzwonił bez wahania — na ten, w którym moja siostra Megan omawiała ze szczegółami plany świąteczne, upewniając się, że każdy miał przydzieloną rolę i że wszystko pójdzie gładko.

Zawsze brałem udział w tych dyskusjach, czy to przynosząc mój popisowy placek pekanowy, czy pomagając siostrzeńcom i siostrzenicom w pakowaniu prezentów na ostatnią chwilę w Wigilię. Tradycje w naszej rodzinie były święte.

Albo przynajmniej tak myślałem.

Aż do tego roku.

Kiedy w końcu zadzwonił telefon, wcale nie był taki, jakiego się spodziewałam. Głos Megan miał ten znajomy, szorstki ton, którego używała, gdy próbowała złagodzić złe wieści – ten sam, którego używała, gdy opowiadała mi, że pożyczyła ode mnie sweter w liceum, a potem „przypadkowo” go zgubiła, albo gdy przyznała się, że w zeszłym roku umówiła mnie na tę okropną randkę w ciemno z kolegą z pracy jej męża.

„Hej, Laura” – zaczęła i od razu coś ścisnęło mi się w żołądku. Powinnam była wtedy wiedzieć, że cokolwiek powie, będzie to coś, czego nie chcę słyszeć.

Przeszedłem od razu do sedna sprawy, czując, że coś jest nie tak.

„Więc jaki jest plan na tegoroczne święta? Mam znowu przynieść deser?”

Nastąpiła chwila zawahania — króciutka pauza — zanim Megan się odezwała. W jej głosie słychać było coś zbliżonego do poczucia winy, jednak nie na tyle silne, by mogły być to prawdziwe przeprosiny.

„Tak… o tym” – powiedziała, a ja poczułam, jak zaciskam mocniej dłoń na telefonie. „Rozmawiałyśmy i postanowiłyśmy, że w tym roku skupimy się na dzieciach, no wiesz”.

Zmarszczyłem brwi, poruszyłem się na kanapie i próbowałem zrozumieć, co powiedziała.

„Okej… i co?”