Moja teściowa i lekarz nalegali na aborcję mojego „wadliwego” dziecka, zmuszając mnie do położenia się na stole operacyjnym, zakładając, że mój mąż nie żyje. Gdy lekarz uniósł skalpel, drzwi gwałtownie się otworzyły. Mój mąż stał tam w pełnym rynsztunku bojowym i ryknął: „Kto śmie dotknąć mojego dziecka?”.

Okoliczności.
To słowo powiedziało mi wszystko i jednocześnie nic.

Mój mąż, kapitan Michael Hayes, został uznany za zaginionego w akcji dwa dni wcześniej. Armia określiła go jako „prawdopodobnie zmarłego”. Gdy tylko wiadomość dotarła do Eleanor, przybyła do mojego domu z dziwną, mrożącą krew w żyłach energią – jakby żałoba zaraziła ją poczuciem celu. Kilka godzin później, po przejrzeniu zapisów medycznych z mojego ostatniego USG, skupiła się na jednym z zapisów „możliwa anomalia genetyczna”. Nie zostało to nawet potwierdzone. Tylko podejrzenie. Ale dla niej to wystarczyło.

„To dziecko może cierpieć” – nalegała. „A teraz, gdy Michaela już nie ma, musimy być racjonalni. Nie da się wychowywać takiego dziecka samotnie. To okrutne, sprowadzić je na świat”.

Jej logika była nożem ukrytym pod maską współczucia.

Nie chciałam zabiegu. Nie chciałam tu być. Ale między szokiem po zniknięciu Michaela, moim bezbronnym stanem i jej nieustającą presją, czułam, że staję się mała – na tyle mała, że ​​mogła mnie wprowadzić do kliniki „tylko na konsultację”. Kiedy drzwi zamknęły się za nami i pielęgniarka, która nawet nie spojrzała mi w oczy, zaprowadziła mnie do stołu, zdałam sobie sprawę, że „konsultacja” to tylko słowo, które miało ukoić mój niepokój.

„Proszę” – wyszeptałam, a mój głos drżał w powietrzu przesiąkniętym zapachem tlenu. „Chcę więcej badań. Nie zgadzam się na to”.