Mój wnuk zadzwonił do mnie z komisariatu policji o 2:47 nad ranem, powstrzymując łzy: „Babciu, moja macocha mówi, że to ja ją spowodowałam, a tata wierzy w każde jej słowo, nie wierzy mi”. Jednak gdy przyjechałam na miejsce, policjant mnie zobaczył, zamarł, zbladł i wyszeptał: „Przepraszam, nie wiedziałem, kim pani jest”. Od tego momentu moja rodzina została zmuszona zmierzyć się z prawdą.

Mój wnuk zadzwonił do mnie w środku nocy.

„Babciu, jestem na komisariacie. Macocha mnie uderzyła, ale twierdzi, że to ja ją zaatakowałem. Tata mi nie wierzy”.

Gdy przybyłem na komisariat, oficer zbladł i mruknął, że mu przykro, że nic nie wie.

Była 2:47 w nocy, gdy dzwonek telefonu przerwał ciszę domu. O tej godzinie żaden telefon nie przynosi dobrych wieści. Nigdy nie przynosił.

Sięgnęłam w ciemność, macając po stoliku nocnym, aż znalazłam telefon. Ekran rzucił na moją twarz zimne światło, takie, które natychmiast przywraca mnie do rzeczywistości. Dzwonił Ethan, mój wnuk, jedyny, który wciąż nazywa mnie babcią bez konieczności przypominania.

„Ethan, kochanie, co się dzieje?”

Mój głos wciąż był ochrypły od snu, ale serce już waliło mi jak młotem, jakby wiedziało, że dzieje się coś strasznego. To, co usłyszałem, zmroziło mi krew w żyłach.

„Babciu”. Jego głos drżał, przerywany szlochem. „Jestem na komisariacie. Chelsea uderzyła mnie świecznikiem. Krwawi mi brew. Ale ona mówi, że ją zaatakowałem, że zepchnąłem ją ze schodów. Tata… Tata jej wierzy. Babciu, on mi nie wierzy”.

Poczułem, jakby ktoś wyssał mi powietrze z płuc. Poderwałem się na równe nogi, dotykając bosymi stopami lodowatej podłogi. Słowa Ethana rozbrzmiewały mi w głowie jak zabłąkane kule.

Chelsea. Żona mojego syna. Kobieta, która w pięć lat zdołała dokonać tego, co kiedyś uważałem za niemożliwe – zmieniła Roba w zupełnie inną osobę.

„Uspokój się, kochanie. Na której stacji jesteś?”

„Ten w Greenwich Village. Babciu, strasznie się boję. Jeden z policjantów powiedział, że jeśli nie pojawi się żaden odpowiedzialny dorosły, przeniosą mnie gdzie indziej…”

„Nie mów ani słowa” – przerwałam mu, wstając i drżącymi rękami szukając ubrań. „Już idę. Nie rozmawiaj z nikim, dopóki nie dotrę. Rozumiesz?”

„Tak, babciu.”

Rozłączył się. Stałem nieruchomo w pokoju, trzymając telefon, jakby to była jedyna rzecz, jaka w tej chwili istniała.

Moje odbicie wpatrywało się we mnie z lustra w szafie. Sześćdziesięcioośmioletnia kobieta z potarganymi siwymi włosami i cieniami pod oczami. Ale nie widziałam przestraszonej staruszki. Widziałam kobietę, którą kiedyś byłam, tę, która była komendantką Elellaneną Stone, która przez trzydzieści pięć lat pracowała w dochodzeniu kryminalnym, przesłuchiwała przestępców, rozwiązywała sprawy pozornie niemożliwe i stawiała czoła sytuacjom, które przyprawiłyby o dreszcze każdego.

I tej nocy, po raz pierwszy od ośmiu lat na emeryturze, poczułem, że ta kobieta znów ożyła.

Ubrałem się w kilka minut. Czarne spodnie, szary sweter, moje znajome buty. Chwyciłem torbę i niemal instynktownie otworzyłem szufladę. W środku była moja nieważna odznaka dowódcy. Wsunąłem ją do tylnej kieszeni. Nie byłem pewien, czy to pomoże, ale coś mi mówiło, że będę jej potrzebował dziś wieczorem.

Kiedy wyszedłem na zewnątrz, miasto spowijała gęsta cisza typowa dla wczesnych godzin porannych. Zatrzymałem taksówkę na alei. Kierowca, mężczyzna około pięćdziesiątki, spojrzał na mnie w lusterku wstecznym.

„Dokąd pani musi iść?”

„Komisja policji w Greenwich Village. Proszę jechać szybko. To pilne.”