O drugiej w nocy drzwi wejściowe klubu otworzyły się z hukiem – ręka Ducha pomknęła w stronę broni… ale znieruchomiał. Maleńka dziewczynka, może sześcioletnia, stała boso w głębokim śniegu na zewnątrz, trzymając nieruchome niemowlę. Jej oddech był ledwie słyszalny, usta pociemniały od zimna. Potknęła się i upadła u jego stóp. „P-proszę… mój brat… on nie oddycha…” Duch poczuł, jak coś gwałtownie skręca mu się w piersi. Uświadomił sobie, że ten wieczór nie będzie taki jak poprzedni.

O drugiej w nocy drzwi wejściowe klubu otworzyły się z hukiem – ręka Ducha pomknęła w stronę broni… ale znieruchomiał. Maleńka dziewczynka, może sześcioletnia, stała boso w głębokim śniegu na zewnątrz, trzymając nieruchome niemowlę. Jej oddech był ledwie słyszalny, usta pociemniały od zimna. Potknęła się i upadła u jego stóp. „P-proszę… mój brat… on nie oddycha…” Duch poczuł, jak coś gwałtownie skręca mu się w piersi. Uświadomił sobie, że ten wieczór nie będzie taki jak poprzedni…

W chwili, gdy drzwi wejściowe klubu z hukiem się otworzyły, Duch – prawdziwe nazwisko Ethan Graves – instynktownie sięgnął po pistolet schowany pod kurtką. Wtargnięcia o północy nigdy nie były dobrą wiadomością dla Żelaznych Wilków. Ale zamarł, gdy ją zobaczył.

Maleńka dziewczynka, nie starsza niż sześć lat, stała boso na śniegu, w cienkiej koszuli nocnej sztywnej od szronu. Jej ramiona drżały gwałtownie, gdy tuliła do piersi bezwładnego niemowlęcia. Płatki śniegu przywierały do ​​jej splątanych blond włosów niczym odłamki szkła. Ethanowi zaparło dech w piersiach. Lata spędzone na polu bitwy zahartowały go, ale nic nie przygotowało go na dziecko padające mu do butów.

„P-proszę…” Jej głos załamał się, ledwo słyszalny przez wiatr. „Mój brat… on nie oddycha…”

Ethan natychmiast uklęknął, zrzucając z siebie ciężką kurtkę i owijając nią jej kruche ciało. Jej skóra była lodowata, usta sine. Niemowlę w jej ramionach było w jeszcze gorszym stanie – nieruchome, milczące, z twarzą bladą jak mleko.

„Hej, zostań ze mną, kochanie” – mruknął Ethan, biorąc oboje dzieci w ramiona. „Jak masz na imię?”

„Lily” – wyszeptała. „On ma na imię Noah…”

Ethan kopnął drzwi i zamknął je za sobą, warcząc w stronę baru: „Doktorze! JUŻ TERAZ!”

Marcus „Doc” Davin, klubowy medyk i były ratownik medyczny, omal nie upuścił drinka na widok dzieci. Zgarnął bałagan ze stołu i gestem przywołał Ethana. Lily jęknęła, gdy Ethan próbował ją postawić na podłodze, więc pozwolił jej pozostać przyciśniętej do swojej piersi, podczas gdy Doc badał dziecko.

„Brak pulsu” – mruknął Doc, chwytając torbę ratunkową. „Hipotermia. Ciężka”.