„Nigdzie nie pójdziesz, jesteś nam winien!” – krzyczeli rodzice. Następnego ranka znaleźli się bez prądu, bez pieniędzy, bez ubezpieczenia i bez dachu nad głową.

Aliya leżała na linoleum w wejściu, z oczami utkwionymi w ścianie. Raul trzymał telefon przy uchu, jego głos był równy, spokojny, niemal profesjonalny.

— Tak, cześć. Mówi ojciec Aliyi. Odrzuca twoje oświadczyny. Rozumiesz, okoliczności rodzinne.

Aliya próbowała walczyć, ale ręka jej ojca przytrzymała ją na ziemi.

Miała dwadzieścia pięć lat i przez ostatnie pięć lat utrzymywała całą rodzinę: matkę Sażydę, ojca, siostrę Karinę i dwójkę dzieci. Płaciła za wszystko: mieszkanie, jedzenie, szkołę siostrzeńców Ildara i Adeliny oraz ich leki. W Moskwie wynajęła mały pokój, w którym była tylko sofa i stół. Kazań był darem niebios. Stanowisko starszego analityka finansowego, trzykrotnie wyższa pensja i szansa, żeby w końcu żyć na własny rachunek.

Raul położył telefon na ziemi, tuż obok twarzy.

— Zawdzięczasz nam całe życie, rozumiesz? Jeśli spróbujesz uciec, gorzko tego pożałujesz.

Karina, która stała w drzwiach w szlafroku, klasnęła w dłonie.

— Masz rację, tato! Kto zapłaci za moje dzieci, jeśli ona odejdzie? Co ona sobie myśli, że pójdę do pracy?

Sazhida milczała w kuchni, wydając jedynie długie westchnienie. Aliya zamknęła oczy. Przez pięć lat łykała to wszystko. Co miesiąc – pieniądze. Co tydzień – wyrzuty. Za mało, za późno, Ildar potrzebuje trampek, Adelina sukienki. Karina nie przepracowała ani jednego dnia od narodzin syna; przeglądała media społecznościowe i narzekała znajomym na swoje „trudne życie”. Raul rzucił pracę szofera trzy lata wcześniej – „plecy mi nie wytrzymują” – powiedział. Ale spędzał godziny w garażu.