Zmuszono mnie do siedzenia samej na ślubie mojej siostry – jakiś obcy człowiek powiedział: „Udawaj, że jesteś ze mną”…

Moja siostra Lydia zadbała o to, żeby wszyscy na jej weselu wiedzieli, że jestem tą żałosną singielką. Posadziła mnie przy stole odrzuconych, przedstawiła jako osobę, która wciąż kogoś szuka, a nawet kazała druhnom szeptać o moim smutnym życiu miłosnym. Ale kiedy tajemniczy nieznajomy wyszeptał: „Udawaj, że jesteś ze mną”, to, co wydarzyło się później, zmieniło jej idealny dzień w moją idealną zemstę.  Sala weselna lśniła złotymi światłami i kryształowymi żyrandolami.

Ale mogłam się skupić tylko na numerze stolika, który trzymałam w dłoni. Stolik 12. Stolik dla singli. Stolik dla odrzuconych. Miejsce, w którym Lydia strategicznie mnie umieściła, żeby wszyscy wiedzieli, że jej starsza siostra wciąż jest sama. Jestem Hannah. I chyba powinnam zacząć od wyjaśnienia, jak to się stało, że stałam się rodzinnym rozczarowaniem na bajkowym weselu mojej siostry.

Nigdy nie byłyśmy z Lydią blisko, ale rywalizacja między nami osiągnęła toksyczny poziom w ciągu ostatniego roku. Odkąd zaręczyła się z Richardem, odnoszącym sukcesy bankierem inwestycyjnym z bogatej rodziny, jej osobistą misją było przypominanie mi, że mam 32 lata i wciąż jestem singielką. „Może powinnaś znowu spróbować aplikacji randkowych” – mówiła z udawanym zaniepokojeniem podczas rodzinnych kolacji w domu rodziców.

 No wiesz, nie można być wiecznie wybrednym. Czas ucieka, Hannah. Nasza matka, Diane, kiwała ze współczuciem głową, a nasz ojciec, Adam, niezręcznie zmieniał temat, ale Lydia nigdy nie odpuszczała. Wydawało się, że moje romantyczne porażki sprawiają jej prawdziwą przyjemność, jakby mój stan wolny w jakiś sposób potwierdzał jej własne szczęście.

 Rano w dniu swojego ślubu zadzwoniła do mnie z tym, co, jak twierdziła, było siostrzaną radą. „Hannah, kochanie, wiem, że ten dzień może być dla ciebie trudny” – powiedziała z nutą protekcjonalności w głosie, widząc wszystkich tak szczęśliwych i zakochanych. Tylko postaraj się nie wyglądać na zbyt nieszczęśliwą na zdjęciach, dobrze? I proszę, nie spędzaj całej nocy na gadaniu z barmanką, jak na weselu kuzynki Joannne.

 To powinno być moim pierwszym ostrzeżeniem przed tym, co nadchodzi. Kiedy przybyłam do sali weselnej Grand View Manor, ubrana w piękną granatową suknię, którą wybierałam tygodniami, Marion, druhna Lydii, podeszła do mnie z notesem i tym szczególnym uśmiechem, którym ludzie obdarzają się, gdy mają przekazać złe wieści. „Och, Hannah, pozwól, że zaprowadzę cię do twojego stolika” – powiedziała z tą samą udawaną słodyczą, w której specjalizowała się Lydia.

 Stolik nr 12 znajdował się w tylnym kącie, tuż przy drzwiach kuchennych, gdzie personel cateringowy krzątał się z tacami pełnymi jedzenia. Pozostali siedzieli tam samotni współpracownicy Lydii, którzy ledwo zdawali sobie sprawę z mojego istnienia, oraz nasza starsza ciotka Janet, która spędziła wieczór, narzekając na głośność muzyki i pytając, czy rozważałem obniżenie standardów.