“Wreszcie sprzedać mieszkanie i podzielić pieniądze na trzy części”: powiedziała mi ostatnio moja własna córka

“Wreszcie sprzedać mieszkanie i podzielić pieniądze na trzy części” – powiedziała mi ostatnio moja własna córka. Powiedziała to tak spokojnie, jakby chodziło o zwykłe porządki w szafie, a nie o wyrwanie mnie z miejsca, w którym mieszkałam przez czterdzieści lat.

– Mamo, ile jeszcze będziemy we troje gnieździć się w tej wynajmowanej kawalerce? – zaczęła. – Ty masz trzy pokoje. Ty masz przestrzeń. Ty masz możliwości. Sprzedaj mieszkanie, każda z nas dostanie swoją część i wreszcie ruszymy z miejsca.

Stałam w kuchni jak zahipnotyzowana. Przez sekundę miałam wrażenie, że źle ją usłyszałam.

– A gdzie ja mam wtedy mieszkać? – zapytałam w końcu, czując, że głos mi drży.

Klaudia nawet nie mrugnęła.

– Kupisz sobie kawalerkę gdzieś dalej, w tańszej okolicy. Przecież i tak jesteś sama. Po co ci trzy pokoje?

Powiedziała to takim tonem, jakby właśnie rozwiązała mój największy życiowy problem. Tymczasem ja miałam ochotę usiąść na podłodze i po prostu płakać. Wtedy zrozumiałam, że to nie była rozmowa. To był plan, który ona już dawno sobie ułożyła. A ja miałam tylko podpisać się pod jego realizacją.

Kiedy wracałam tego wieczoru do domu, miałam wrażenie, że ktoś po drodze wyssał ze mnie całą energię. Nigdy nie przypuszczałam, że własne dziecko może człowieka zranić tak, jak zraniła mnie Klaudia.

To nie był zwykły konflikt. To był jakiś zimny rachunek, jakby siedziała przede mną nie moja córka, tylko agentka nieruchomości, która już dawno policzyła, ile na mnie zarobi.

Weszłam do mieszkania, zdjęłam płaszcz i od razu usiadłam przy stole w kuchni. Ta kuchnia widziała wszystko: nasze pierwsze śniadania, kiedy dziewczynki były małe, kiedy uczyły się jeść łyżką; rozmowy o szkole, o pierwszych miłościach; nawet awantury, te dorosłe i te kompletnie błahe. A teraz siedziałam tu sama, z uczuciem, jakby ktoś wypchnął mnie z własnego życia.

Zrobiłam herbatę, ale nie mogłam nawet jej wypić. Patrzyłam na ścianę, na stare zdjęcia w ramach – moje córki w podstawówce, na studniówce, z mężem nad morzem. I nagle jedno z nich zaczęło mnie boleć bardziej niż inne.

Zdjęcie z dnia, kiedy Klaudia przeprowadziła się do swojego pierwszego wynajmowanego mieszkania. Płakała wtedy ze wzruszenia, mówiła: “Mamo, bez ciebie bym sobie nie poradziła”.

A dziś mówi mi, że mam sprzedać mieszkanie i kupić kawalerkę “gdzieś dalej”.