Budząc się w środku nocy, żona usłyszała cichą rozmowę w kuchni. Zbliżyła się i zrozumiała, że mąż rozmawia z inną kobietą.

Walentina obudziła się od dźwięku. W pokoju było ciemno, zegar wskazywał wpół do trzeciej.

Obok łóżko było puste — Wiktor gdzieś wyszedł.

Nasłuchiwała. Z kuchni dochodził jego głos — cichy, ostrożny, prawie szept.

— Wiem, że jest ci ciężko… — usłyszała Walentina. — Ale wytrzymaj jeszcze trochę.

Z kim on rozmawia o tej porze? Wstała powoli, boso, i podeszła do drzwi. Serce biło jak oszalałe.

— Też tęsknię, — ciągnął Witia. — Jutro się zobaczymy, obiecuję.

Walentina zastygła. W ciągu trzydziestu lat małżeństwa mąż nigdy nie mówił tak ciepłym tonem. Dawno już nie.

— Nie, ona nic nie wie, — powiedział jeszcze ciszej. — I lepiej, żeby na razie nie wiedziała.

Ona? Czyli o mnie? Walentina oparła się o ścianę. Nogi miała jak z waty.

— Przepraszam, że muszę to ukrywać, — westchnął Wiktor. — Ale rozumiesz… sytuacja jest trudna.

Ktoś coś odpowiedział po drugiej stronie, a on się zaśmiał. Walentina nie pamiętała, kiedy ostatnio śmiał się w domu.

— Dobrze, dobrze. Do zobaczenia, kochanie.

Kochanie! Walentina aż zamarła. Wbiegła z powrotem do łóżka i przykryła się po samą głowę.

Chwilę później Wiktor wrócił. Położył się ostrożnie, żeby jej nie obudzić. Walentina leżała z zamkniętymi oczami, myśląc — kim jest to „kochanie”?

Rano przy śniadaniu mąż był jak zawsze. Czytał wiadomości w telefonie, pił kawę.

— Dobrze spałeś? — zapytała spokojnie.

— Tak, normalnie.

— Słyszałam w nocy, że ktoś chodził po domu.

Wiktor drgnął, prawie rozlał kawę.