Ale kiedy drzwi do sali szpitalnej się zamknęły, zauważyłem małą kartkę papieru schowaną pod poduszką

Nazywam się Phương. Mam 33 lata i uczę w przedszkolu.

Moje życie było spokojne, aż do pewnego deszczowego wrześniowego wieczoru, kiedy wszystko się zmieniło.

Sprzątając schody, spadłem z siódmego stopnia. Głośny trzask rozniósł się echem po całym domu, gdy moja głowa uderzyła o płytki.

Kiedy odzyskałem przytomność w szpitalu, wszystko wokół mnie było czarne – gęsta, bezkresna ciemność.

Lekarz wyjaśnił łagodnie,

„Uraz głowy wpłynął na Twój wzrok. Może wrócić za kilka tygodni lub miesięcy – to zależy od Twojego powrotu do zdrowia”.

Te słowa mnie zmiażdżyły. Rozpłakałam się i szlochałam w pierś mojego męża Minha.

Ścisnął moją dłoń i wyszeptał:

„Nie martw się, zaopiekuję się tobą, dopóki nie odzyskasz wzroku”.

Wierzyłam mu, tak jak wierzyłam przez całe siedem lat naszego małżeństwa.

Dni ślepoty zamieniły się w tygodnie. Żyłam w całkowitej ciemności, polegając na nim we wszystkim.