„Będziesz miała bliźnięta. Jedno dziecko możesz zatrzymać dla siebie. Drugie jest nasze!” – zażądała kochanka mojego męża.

Wieczorem drzwi zatrzasnęły się. Wszedł.

„Musimy porozmawiać” – powiedział.

„Już nie dla nas” – odwróciłem się. „W biurze powiedziałeś wszystko”.

„Lera, nie komplikuj sprawy. Złożę pozew o rozwód. To będzie najlepsze dla wszystkich”.

„To dla was dwojga, dla wszystkich” – wyszeptałem.

A potem weszła Marina. Jej perfumy pachniały cytrusami.

„Pomogę” – powiedziała. „Wynajmę mieszkanie i dam ci pieniądze. Ale jest jeden warunek”.

– Który?

„Będziesz miała bliźnięta. Jedno dziecko możesz zatrzymać dla siebie. Drugie jest nasze. Wszystko załatwimy. Ja nie mogę mieć dzieci. W ten sposób wszyscy będą szczęśliwi”.

„Mówisz poważnie?” Poczułem się jednocześnie przestraszony i rozbawiony. „Oddać dziecko jak szczeniaka?”

„Nie możesz tego zrobić sama” – powiedziała spokojnie.

„Słyszałem o potworach” – wyszeptałem. „Ale żyły w bajkach”.

„Nie dramatyzuj” – powiedział ostro Kirill. „Decyzja jest rozsądna”.

„To nie jest wywiad” – odpowiedziałem. „To handel”.

Zamknąłem szafę i zebrałem swoje rzeczy, dokumenty i małe skarpetki. Przy drzwiach powiedział:

— Pomyśl o tym.

„Będę myśleć tylko o nich” – obejrzałem się. „O tych dwóch życiach w środku”.

I odeszła.

Miasto jaśniało od mokrych witryn sklepowych. Moja walizka trzęsła się, a żołądek pulsował z każdym krokiem. Na skrzyżowaniu zatrzymała się taksówka. Kierowca, szczupły mężczyzna o miłym, zmęczonym spojrzeniu, otworzył szybę.

– Dokąd idziesz? Nie możesz tego zrobić.

„Nie wiem” – odpowiedziałem szczerze.

– No to usiądź. Przynajmniej się rozgrzejesz. Jestem Oleg.

– Lera.

Wnętrze pachniało herbatą. Na desce rozdzielczej wisiało zdjęcie mężczyzny i chłopca łapiących bańki mydlane.

„Co się stało?” zapytał.

Złożyłam krótkie sprawozdanie. „Sześć lat leczenia”, „bliźniaki”, „on jest z inną kobietą”, „oni chcą dziecka”.

„Rozumiem” – powiedział spokojnie. „Chodźmy do mnie. Mam dwa pokoje. Mieszkam z synem. Możesz u mnie przenocować. Jeśli się boisz, możesz wyjechać rano”.

“Czy ty w ogóle jesteś normalny?” Zaśmiałam się przez łzy.

„Ty też mnie nie znasz” – zaśmiał się. „Ale moja herbata jest pyszna”.

Skinąłem głową:

– Chodźmy.

Dom Olega był jasny i pusty, jak w domu rodzinnym. Zagotował wodę w czajniku i pościelił sofę.

— Wolisz rozmawiać czy spać?

– Obydwa.

Śmialiśmy się do rozpuku. A potem zaczęłam płakać. On po prostu odsunął ciasteczka i usiadł obok mnie.

„Dziękuję” – wyszeptałem.

„Gdyby nie ja, znaleźliby kogoś innego” – odpowiedział. „Świat czasami rzuca ciche kroki”.

Zostałam. Najpierw na noc. Potem na tydzień. Szukaliśmy mieszkania, pomógł. Odetchnęłam z ulgą.

Urodziłam w lutym. Dwóch chłopców. I po raz pierwszy płakałam ze szczęścia.

Następnego dnia Kirył i Marina przyszli na oddział.

„Przyszłam dla mojego dziecka” – powiedziała.

„Odejdź” – odpowiedziałem spokojnie. „Dzieci tu śpią. Nie organizujemy aukcji”.

Próbowali wywrzeć na mnie presję, używając teczek i słów. Ale ochrona ich wyprowadziła.