Błagając na wystawnym weselu, chłopiec był zszokowany, gdy odkrył, że panną młodą była jego zaginiona matka — a decyzja pana młodego przerwała całą ceremonię…

Nagle mistrz ceremonii ogłosił:

„A teraz nagrodzimy gromkimi brawami naszą piękną pannę młodą!”

Zabrzmiała muzyka. Wszyscy zwrócili się w stronę schodów wyłożonych czerwonym dywanem. I oto zeszła panna młoda – w białej sukni, z długimi kręconymi włosami i uśmiechem jasnym jak poranne światło.

Ale nie to sparaliżowało Minha. Na nadgarstku panny młodej wisiała czerwona bransoletka – identyczna z tą, którą nosił od dzieciństwa!

Oczy Minha napełniły się łzami. Wstał i pobiegł do ołtarza, a jego głos drżał.

„Ciociu… ta bransoletka… czy jesteś moją mamą?”

Panna młoda zamarła.

Ten głos… to spojrzenie… Spojrzała na swój nadgarstek – bransoletkę, którą uplotła dla swojego małego synka, którego zmuszona była porzucić ze strachu i wstydu, gdy miała zaledwie siedemnaście lat.

Upadła na kolana, a jej głos się załamał:

„Boże… Minh… to ty? Żyjesz?”

W całym pomieszczeniu zapadła cisza.

Przytuliła chłopca i szlochała:

„Wybacz mi, synu… Szukałem cię tyle lat… Nigdy nie wyobrażałem sobie, że znajdę cię dzisiaj…”

Minh pozostał nieruchomy, zaskoczony, ale poczuł ciepło uścisku i łzy spływające po nim. Powoli, delikatnie, odwzajemnił uścisk, bojąc się, że jeśli poruszy się za bardzo, wszystko zniknie.

Cisza wypełniła salę. Rodzina pana młodego była zszokowana, nie wiedząc, co powiedzieć. Ale widząc szczere łzy panny młodej – łzy matki dręczonej poczuciem winy – zrozumieli prawdę.

Pan młody podszedł, wziął pannę młodą za rękę i powiedział:

Już wiedziałam. Powiedziałaś mi, a ja nadal cię kochałam. Twoja przeszłość nie zmienia moich uczuć do ciebie. A teraz wiem bardziej niż kiedykolwiek, że jesteś dobrą kobietą. Jeśli to twoje dziecko, to… od dziś już nigdy się nie rozstaniecie.

Rodzice pana młodego płakali. Matka podeszła, wzięła pannę młodą za rękę i powiedziała:

„Moje dziecko, przeszłość już za nami. Od dziś jesteś częścią naszej rodziny. A to dziecko… będzie naszym wnukiem”.

Panna młoda drżała i płakała ze szczęścia.

„Dziękuję wam wszystkim… za przyjęcie mnie, za waszą życzliwość. Obiecuję być dobrą żoną, matką i synową dla tej rodziny”.