Byłam sierotą, która zaczęła od zera. Mój bogaty mąż kpił ze mnie, mówiąc: „Wszystko, co masz, należy do mnie”. Więc powierzyłam mu swój interes – nie miał pojęcia, że ​​idę spotkać się z umierającą matką i odkryć sekret, który wszystko zmieni.

Siedziałem w dusznej, dusznej sali sądowej i liczyłem.  Jeden, dwa, trzy…  To była sztuczka, której uczyli nas w  Rainbow House , państwowym domu opieki, w którym dorastałem.  Kiedy wszystko w tobie krzyczy, ale nie możesz tego okazać, liczysz i oddychasz. Zanim dojdziesz do setki, będziesz spokojny.  Doszedłem do trzystu czterdziestu siedmiu, a węzeł w moim żołądku wciąż był skręcony jak pętla wisielca.

Po drugiej stronie ogromnego stołu prawnik mojego męża Ethana, rumiany mężczyzna po pięćdziesiątce w garniturze, który ewidentnie był wart więcej niż moje miesięczne zarobki, wymachiwał teczką pełną dokumentów. Mówił od dwudziestu pięciu minut, jego głos był wyćwiczony i pewny siebie, a każde słowo było kolejnym gwoździem do trumny moich nadziei.

„Wysoki Sądzie, przejdźmy do faktów” – zagrzmiał, rozwijając kolejną kartkę. „Klinika stomatologiczna  Pristine Smiles , należąca do mojego klienta, zapewnia rodzinie stabilny miesięczny dochód, średnio od czterdziestu do pięćdziesięciu tysięcy dolarów zysku netto. Kwiaciarnia  Forget-Me-Not , prowadzona przez oskarżonego, ledwo wiązała koniec z końcem. W niektórych miesiącach” – uniósł palec dla dramatycznego efektu – „przynosiła straty. Pan Kavanaugh wielokrotnie – podkreślam,  wielokrotnie – inwestował własne środki, aby ratować podupadającą firmę swojej żony przed bankructwem”.

Słuchałem i wpatrywałem się w sufit. W lewym rogu farba łuszczyła się nierównymi płatami, przypominając mapę jakiegoś zapomnianego kraju, a może chmury. Jako dziecko kładłem się na trawie za płotem sierocińca i patrzyłem na chmury, wyobrażając sobie, że to drzwi do innego życia. Życia, w którym każde dziecko miało matkę i ojca.

„Pani Adams” – głos sędziego przywrócił mnie do rzeczywistości. Była kobietą po pięćdziesiątce, o zmęczonej twarzy i głębokich zmarszczkach wokół oczu, kobietą, która widziała tysiące rodzin rozdzierających się nawzajem w tym właśnie pokoju. „Czy słyszała pani żądania powoda?”

„Tak”, powiedziałem, prostując się na twardym, nieubłaganym krześle.