Byłem w muzeum, kiedy kobieta wręczyła mi krótką notatkę: „Po prostu zachowuj się normalnie. Uśmiechaj się. Wyjdź, kiedy ja wyjdę”. Spojrzałem w górę, a ona szepnęła: „Chyba ktoś cię śledzi od jakiegoś czasu”. Kiedy się odwróciłem, nie mogłem uwierzyć, kto tam stał.

Byłem w Riverside Art Museum w centrum Riverside w Kalifornii. Był to odnowiony ceglany magazyn z wysokimi, industrialnymi oknami i polerowanymi betonowymi podłogami, w których unosił się delikatny zapach środka czyszczącego do zębów z cytryną i starego papieru.

Poranne światło wlewało się przez te okna, rzucając długie geometryczne cienie na marmurowy hol i rozbrzmiewające echem galerie. Grupy szkolne szemrały z opiekunami. Ochroniarz w granatowej marynarce stał przy sklepie z pamiątkami, na wpół obserwując pomieszczenie, na wpół patrząc na telefon. Gdzieś przewodnik objaśniał grupce emerytów, na czym polegają pociągnięcia pędzlem.

Stanęłam przed pejzażem Turnera i podziwiałam sposób, w jaki uchwycił światło na wodzie. Poczułam wtedy najlżejszy nacisk na dłoni.

Mały prostokąt papieru.

Zamrugałem, spojrzałem w dół i zobaczyłem złożoną notatkę w mojej ręce.

Zachowuj się normalnie. Uśmiechaj się. Wyjdź, kiedy ja wyjdę.

Powoli podniosłem wzrok.

Kobieta obok mnie miała może pięćdziesiąt lat, schludne, siwe włosy zaczesane do tyłu, perłowe kolczyki i dopasowany granatowy żakiet nałożony na kremową bluzkę. Trzymała broszurę muzeum, jakby po prostu czytała o wystawie. Jej twarz była swobodna, miła – taka, która z łatwością wtapiała się w tłumy muzealne w każdym amerykańskim mieście.

Uśmiechnęła się, patrząc na obraz, jakbyśmy omawiali technikę malowania pędzlem.