Całe życie opiekowałam się chorą matką, rezygnując z własnych marzeń. Teraz ona zostawiła cały majątek mojemu bratu, który odwiedzał ją raz w roku

Gdy zamykam oczy, nadal słyszę cichy oddech mamy. Przez dwadzieścia lat niemal każdego wieczoru siedziałam przy jej łóżku, głaskałam ją po dłoni, zmieniałam opatrunki, pocieszałam, podawałam leki, a czasem po prostu milczałyśmy, słuchając szumu starego radia.

Tak wyglądało moje życie – nie pamiętam, kiedy ostatnio zrobiłam coś tylko dla siebie. Każdy dzień był podporządkowany jej rytmowi. Kiedy zaczęła chorować, miałam jeszcze swoje plany: kurs florystyczny, weekendowe wyjazdy z koleżankami, może nawet nowy związek. Ale matka potrzebowała mnie coraz bardziej. Mój świat skurczył się do czterech ścian mieszkania i jej potrzeb.

Brat mieszkał w innym mieście, miał własną rodzinę, pracę, życie. Widywałam go od święta. Czasami dzwonił, pytał, jak się mamy, czy czegoś nam nie potrzeba. Zawsze był miły, uprzejmy – taki, jakiego pamiętam z dzieciństwa. Mama cieszyła się na jego przyjazdy, krzątała się, próbowała siadać o własnych siłach, nagle ożywała. Ja w tym czasie robiłam kanapki, parzyłam kawę, czekałam na jej ukradkowe spojrzenia.

A kiedy wyjeżdżał, wracałyśmy do szarej codzienności – ja i ona, dwie samotne kobiety, skazane na siebie. Czasami myślałam, że w tych cichych godzinach jesteśmy sobie naprawdę bliskie, ale potem mama znowu pytała o brata, wzdychała do telefonu:
– Kiedy przyjedziesz, synku?
Nie mówiłam nic, bo przecież nie wypada narzekać.