Chłopiec w milczeniu znosił okrutne słowa swojej macochy – aż do momentu, gdy służąca przemówiła i wszystko zmieniła

Tomás wszedł z teczką w ręku. Rozejrzał się po pokoju – wzrokiem Elisy, drżącymi rękami Mariny, zapłakaną twarzą Leo.

„Co się dzieje?” zapytał.

Elisa zesztywniała. „Nic. Służąca była niegrzeczna…”

„Ona broniła twojego syna” – przerwał Tomás.

Elisa zamarła. Marina spuściła wzrok.

Tomás uklęknął obok Leo. „Wszystko w porządku, mistrzu?”

Leo skinął głową. „Wściekła się, bo upuściłem zabawkę…”

Tomás zwrócił się do Mariny. „Dziękuję.”

„Po prostu… nie mogłam siedzieć cicho” – powiedziała.

„Cieszę się, że tego nie zrobiłeś” – odpowiedział.

Od tego dnia wszystko zaczęło się zmieniać.

Marina nie tylko sprzątała – siedziała z Leo, przynosiła mu ciasteczka i dotrzymywała mu towarzystwa. Nigdy nie naciskała, nigdy nie okazywała litości.

Pewnego dnia zaproponowała mu ciasteczko. Ugryzł.

„Czy wiesz jak grać w uno?” zapytał.

„Jestem w tym beznadziejna” – zaśmiała się.

„W takim razie cię nauczę” – powiedział, lekko się uśmiechając – po raz pierwszy od dwóch lat.

Tomás zauważył zmianę.

Leo czekał rano na Marinę, wodził za nią wzrokiem i znów się śmiał.

Pewnego ranka Tomás zastał Leo układającego z Mariną kawałki owoców.

„Banany dla uśmiechu” – powiedziała, dodając truskawki dla policzków.

„Jagody zamiast oczu!” zachichotał Leo.

Tomás uśmiechnął się od progu. Marina skinęła głową. „Śniadanie, panie Montes?”

„Tak, proszę” – powiedział. Wydawało się to prawie normalne.

Tej nocy Tomás zajrzał do pokoju Leo. Jego syn spał. Na półce stał rysunek – robot ze skrzydłami, pilotowany przez uśmiechniętego chłopca.

Tomás wpatrywał się w nią. Nadzieja emanowała z każdej linijki.

Odłożył go delikatnie i pocałował Leo w czoło. „Dobranoc, mistrzu”.

Następnego ranka Marina przyniosła drewniane pudełko ze starymi grami planszowymi.