Doktor Sloane przybyła ze spokojem, który uspokoił wszystkie sale. Przechyliła głowę Mateo, włączyła otoskop i skierowała wiązkę w wąski, zacieniony kanał ucha dziecka. Jej postawa zmieniła się w jednej chwili – ramiona zesztywniały, oddech zamarł. Nie panika. Rozpoznanie. Podniosła wzrok na rodziców. „Miałeś rację, że przyszedłeś”.

Co ona widziała

Tuż za zakrętem kanału coś małego wygięło się w świetle – nogi napięły się, dreszcz ruchu zareagował na jasność i dźwięk. Nie potwór. Żywa istota w niewłaściwym miejscu.

Plan cichym głosem

„Mateo” – powiedziała dr Sloane, ściszając głos – „pomożemy twojemu uchu pozostać bardzo, bardzo nieruchomym. Im bardziej będzie nieruchome, tym szybciej to się skończy”. Do zespołu: „Przyciemnij światła. Sprawmy, żeby myślało, że jest noc”. Sala posłuchała. Poświata monitora zelżała. Jedna z pielęgniarek trzymała Mateo za rękę; druga trzymała jego maleńką główkę, jakby była ze szkła.

Delikatna ekstrakcja

Żadnej wody. Żadnych głośnych ruchów. Żadnych instrumentów wystarczająco ostrych, by przestraszyć. Dr Sloane sięgnęła po małą, elastyczną pętlę przeznaczoną do delikatnej pracy, drugą ręką stabilizując wziernik, by utrzymać kanał otwarty. „Policz moje oddechy” – powiedziała do Mateo. „Wdech, wydech. Jak fale”. Przy piątym oddechu pętla prześlizgnęła się obok intruza. Przy szóstym skierowała ją z powrotem, raczej zachęcając niż chwytając. Przy siódmym stworzeniu to coś pojawiło się wraz z nim – mały brązowy chrząszcz, z nogami złożonymi w nagłym powietrzu. Mateo zamarł z szeroko otwartymi oczami. Potem wybuchnął płaczem z ulgą.

Dźwięk ulgi