Dwóch krzepkich ochroniarzy wyprowadzało z luksusowej imprezy charytatywnej schorowaną, bezdomną czarnoskórą kobietę. Spojrzała na fortepian i błagała: „Proszę… pozwólcie mi tylko zagrać za posiłek!”. Specjalny gość wieczoru, znany pianista Lawrence Carter, wystąpił naprzód, uniósł rękę, by zatrzymać ochroniarzy i powiedział: „Pozwólcie jej zagrać”. To, co nastąpiło, oszołomiło wszystkich i znieruchomiało w absolutnej ciszy.

Drobna, bezdomna czarnoskóra kobieta była eskortowana do wyjścia z wystawnej gali charytatywnej przez dwóch krzepkich ochroniarzy. Jej wzrok powędrował ku fortepianowi na środku sali, gdy błagała: „Proszę… pozwólcie mi zagrać za talerz jedzenia!”. Gość honorowy, światowej sławy pianista Lawrence Carter, wystąpił naprzód, dając znak strażnikom, żeby się zatrzymali. „Pozwólcie jej zagrać” – powiedział. W sali zapadła całkowita cisza.

Kryształowe żyrandole rozsiewały światło niczym zamarznięte gwiazdy po sali. Mężczyźni w smokingach i kobiety w lśniących sukniach milczeli w pół słowa, unosząc w powietrzu kieliszki szampana. Wtem rozległ się drżący głos, który przebił się przez szepty:

„Proszę… pozwól mi zagrać o talerz jedzenia!”

Kobieta, chuda i wyczerpana, miała na sobie podarty szary płaszcz, znoszone buty i rozczochrane włosy. Jej ciemne oczy, zmęczone, lecz przenikliwe, wpatrywały się w lśniący fortepian. Nazywała się, jak wkrótce mieli się dowiedzieć goście, Alicia Brown. Od kilku dni błąkała się w pobliżu hali konferencyjnej Los Angeles Convention Hall, zanim wślizgnęła się na galę Hope for Humanity, jedną z najbardziej prestiżowych imprez charytatywnych w Kalifornii.

Szepty rozniosły się po sali balowej. Niektórzy goście zmarszczyli brwi, inni poruszyli się niespokojnie. Nagle spokojny, autorytatywny głos przebił się przez gwar rozmów:
„Pozwólcie jej zostać”.

Podszedł Lawrence Carter, gość honorowy wieczoru i jeden z najsłynniejszych żyjących pianistów. Po sześćdziesiątce, z siwymi włosami i łagodnym spojrzeniem, emanował cichą władczością, która bez trudu uciszała publiczność. Przyglądał się Alicji – nie z osądem, lecz z autentyczną ciekawością.

„Chcesz się bawić?” zapytał cicho.

Jej ręce drżały, gdy skinęła głową. „Tylko… jedną piosenkę. Proszę.”

Wśród publiczności rozległy się szmery. Niektórzy stłumili śmiech, inni wymienili sceptyczne spojrzenia. Ochrona zawahała się, czekając na sygnał Lawrence’a.

Wskazał na pianino. „Pozwól jej grać”.

Alicji zaparło dech w piersiach. Wytarła dłonie o płaszcz i podeszła do Steinwaya niczym pielgrzym do ołtarza. Jej palce, delikatne i niepewne, zawisły nad klawiszami. Nikt nie mógł przewidzieć, co nastąpi.

Pierwsze nuty były nieśmiałe, wręcz kruche, jakby na nowo poznawała samo życie. Potem nastąpił przypływ emocji – głęboka, przejmująca improwizacja łącząca klasyczną formę z jazzowymi akcentami, ukształtowana przez ból, odporność i surowe człowieczeństwo. Sala balowa zamarła. Obsługa zatrzymała się w pół kroku. Sztućce przestały brzęczeć o talerze.