Grupa motocyklistów pojawiła się, aby bronić mojego dziecka przed ʙᴜʟʟɪᴇami — to, co wydarzyło się później, zszokowało całą społeczność

Na początku nie zadzwoniłam. Ale w noc przed pogrzebem znalazłam dziennik Mikeya, ukryty pod jego materacem. Strona po stronie opisywał brutalne zastraszanie – okrutne wiadomości, publiczne upokorzenie, kradzieże obiadów, zrujnowane poczucie własnej wartości. Jego ból był wyraźnie wypisany. Moje ręce drżały, gdy wybierałam numer.

„Będziemy tam o dziewiątej” – powiedział Sam. „Nie musisz się o nic martwić”.

Następnego ranka przyjechali. Dziesiątki motocyklistów w skórzanych kamizelkach, poważnych i milczących. Stali w dwóch szeregach przy kaplicy, tworząc tarczę wsparcia. Kiedy czterech chłopców wymienionych w liście Mikeya przybyło z rodzicami, dezorientacja ustąpiła miejsca strachowi.

Kilka tygodni wcześniej widziałem, że Mikey wycofał się, stał się mniej rozmowny, cichszy niż zwykle.

Przestał zapraszać znajomych i zaczęły pojawiać się siniaki. Pani Abernathy, bibliotekarka szkolna, powiedziała mi, że codziennie jadał lunch w bibliotece. „Myślę, że się ukrywa” – powiedziała. Tydzień później znalazłem jego szkicownik przemoczony i zniszczony w śmieciach.

Kiedy zgłosiłem moje obawy dyrektorowi, zbył je. „Bez jasnych raportów niewiele mogę zrobić” – powiedział.

Potem znalazłem ostatnią wiadomość Mikeya, przyklejoną taśmą pod szufladą jego biurka. „Mówią, że świat byłby lepszy beze mnie. Nie mogę tego dłużej znieść”. Wymienił imiona czterech chłopców – Jasona, Tylera, Drewa i Marcusa – sportowców i synów elity miasta.

Następnego dnia nie poszedłem do pracy. Siedziałem w pokoju Mikeya, wpatrując się w jego modele samolotów. Wtedy znalazłem dziennik i teczkę ze zrzutami ekranu – dowód okrucieństwa, jakiego doświadczył.

Zadzwoniłem do Sama.

Na pogrzebie podszedł do mnie ojciec jednego z chłopców, zdenerwowany obecnością motocyklistów.

„To niestosowne. Mój syn jest zdenerwowany” – powiedział.

„I tak powinno być” – powiedziałem mu.

Po nabożeństwie Sam dał mi kartkę. „W przyszłym tygodniu będziemy przemawiać w szkole Mikeya. Ci chłopcy będą w pierwszym rzędzie”.

Kiedy w następny poniedziałek zadzwonił do mnie dyrektor, powiedział, że przed szkołą czeka 50 motocyklistów, którzy domagają się, by zwrócić się do uczniów w sprawie znęcania się. Dałem mu wybór: pozwolić im mówić albo udostępnię dziennik Mikeya mediom.

Zgodził się.