„Hormony ją uwrażliwiają” – powiedział naszym znajomym, rzucając „niechcący” piłką nożną w mój ciążowy brzuch podczas grilla. Nie wiedział, że nasz pies przyniesie ukryty telefon, który go nagrał, szepcząc: „Niech to się liczy”. Kiedy pokazałam nagranie znajomym, jego mina…

Popołudnie było idealnym olejnym obrazem podmiejskiej błogości. Słońce, ciepłe, dobroczynne i złociste, rozlewało się po naszym zadbanym trawniku. Powietrze było gęste od bogatego, dymnego zapachu węgla drzewnego i słodkiej woni nagradzanych róż mojej żony Clary, pnących się po płocie. Śmiech naszych przyjaciół i sąsiadów tworzył radosną ścieżkę dźwiękową, gdy dzieci ganiały się z bąbelkami po trawie. W centrum tego wszystkiego stał mój mąż, David, stojący przy grillu z piwem w jednej ręce i szczypcami w drugiej, wyglądając w każdym calu na czarującego, czułego „człowieka rodzinnego ”. To był idealny obraz. Ale nauczyłam się, że jeśli wpatrujesz się w idealny obraz wystarczająco długo, zaczynasz dostrzegać pęknięcia.

Siedziałam w wygodnym fotelu na patio, opierając dłoń opiekuńczo na delikatnym wzroście mojej pięciomiesięcznej ciąży. To dziecko, nasze dziecko, było cudem, na który tak bardzo czekałam. Kochałam Davida i uwielbiałam jego pięcioletniego syna, Leo, słodkiego, cichego chłopca, który skradł moje serce od dnia, w którym się poznaliśmy. Zbudowałam wokół nich swoje życie, wlewając moją miłość w tę gotową rodzinę, próbując złagodzić smutek, który pozostał po śmierci jego pierwszej żony. Mimo to, amorficzny, niewysłowiony niepokój niósł się za mną od miesięcy. Był w tym, jak uśmiech Davida czasami nie sięgał jego oczu, w tym, jak milkł i chłodno mówił o długoterminowych finansach, albo w tym, jak Leo czasami wzdrygał się, gdy głos ojca stawał się zbyt donośny.