Jest posadzona zupełnie sama przy stole na weselu swojego pochodzenia – upokorzona, widoczna, prawie blisko łez… Aż do innego ojca, który jest podłączony do niej i powiedział cicho…

Zmuszono ją, by była sama na weselu swojego rodzeństwa – pod warunkiem, że ojciec nie powiedział: „Udawaj, że jesteś ze mną”.

Muzyka była zbyt głośna, śmiech zbyt jasny. Wszyscy wydawali się szczęśliwi. Wszyscy – poza Emily.

Siedziała sama przy stole w rogu, jej koronkowa sukienka druhny była lekko pognieciona na określonych, a uśmiech wymuszony, gdy wpatrywała się w nietknięty talerz.

To był ślub jej rodziny, najszczęśliwszy dzień w życiu jej rodziny.

A mimo to czuła się jak gość na pogrzebie własnych serc.

Były chłopak Emily – teraz świadek pana młodego – upadł przy sąsiednim ukradł i śmiał się z innym.

Jego nowa dziewczyna pochodzia obok niego, promieniując w czerwieni, typ kobiety, która wygląda doskonale, nawet się o to nie starając się.

Za każdym razem, gdy Emily spotkało się z jego atakiem, zakłócało jego obecność, że przegrała.

Kiedy muzyka zostanie zastosowana, romantyczna aplikacja, pary zostaną wprowadzone na parkiet.

Emily zapadła się głębiej w krzesło, udając, że patrzy na telefon.

Czułe spojrzenie, współczucie. Biedna Emily, nadal singielka.

Przeprosiła i wyszła na taras. Chłodne nocne powietrze musnęło jej twarz.

Wypuszczane głęboko z powietrza, uwalniane się. „W porządku”, powiedział sobie.

„Cieszysz się z powodu obecności. Wszystko dobrze.” Ale nie było dobrze.

usłyszała cichy głosik: „Proszę pani, płacze pani?” Emilia zamrugała.

Mały chłopiec, może sześcioletni, stał w mechanizmie w maleńkim szarym garniturze, trzymając napoczętego babeczkę.

Jego pozostałości były duże i wtórne. Zmusiła się do uśmiechu.

„Nie, kochanie, po prostu wykonanie sobie alternatywne.”