JESTEM LODOWYM MILIARDEREM PRZETRĄCONYM DUCHAMI ZMARŁEJ CÓRKI. SZEŚCIOLETNIA BOSA DZIEWCZYNKA WESZŁA DO MOJEGO DRAPACZA CHMUR, ŻEBY BŁAGAĆ O PRACĘ. Zlitowałem się nad nią. Potem zazdrosny pracownik ODEKRYŁ, ŻE JEST „FAŁSZYWĄ SIEROTĄ”. Tabloidy się śmiały. Ale wykonałem test DNA JEDEN. Nie była fałszywa. była moja. Zagroziłem zniszczeniem ludzi, którzy znają prawdę.

Rozdział 1: Dziewczynka ze szkła

To był kolejny zimny poniedziałkowy poranek w centrum Chicago.

Z mojego biura na 85. piętro Miller Tower miasto jak cicha, szara mapa.

Wiatr hulał między drapaczami chmur, ale tutaj, wysoko, nic nie jest przerywane. Nic nie czułem.

Nazywam się Nathan Miller. Mówią na mnie „Kamienny Człowiek z Chicago”. Jestem miliarderem i dyrektorem generalnym.

Zbudowałem imperium z czegokolwiek i należy wziąć pod uwagę taki świat, jakim jest: serią transakcji.

Nie następuje tam, gdzie jestem, przez miejsce zamieszkania. Dochodzi przez wygrywanie.

Moje życie było porządkiem. Byłoby władzą. Byłoby puste. Pięć lat temu moja córka, Emily, zginęła w wypadku samochodowym.

Miała pięć lat. Kiedy odeszła, została odebrana ze każdego fragmentu i ciepła ze świata.

Zoa tylko praca, wieża i zimna, szara cisza.

Ciszę przerwał głos mojego asystentki w domofonie, w którym pobrzmiewała panika.

— Proszę pana? Mamy… wykonawcze… w następstwie holu. Ochrona się tym dotyczy, ale… chyba powinien pan zobaczyć.
— „Sytuacja?” — warknąłem.

Niem opłacalny zespół ochrony po to, by przeszkadzać mi „sytuacjami”.
— To dziecko, proszę pana. Mała dziewczynka. Ona… mówi, że przyjdzie po pracy.

Żart. Głupi, bez smaku żart. — Wynieście ją z mojego budynku.
— Proszę pana — zawahała się moja asystentka, Grace. — To prawda. I… nie chcę otrzymać. Prosi o pana.

Westchnąłem. Taki typ westchnienia, na jaki stać tylko człowieka, który widział zbyt wiele brzydoty świata. — Zajmę się tym.

Gdy wyszło z wyników wind, cały hol zamarł. Mój hol.

Moja marmurowo-szklana katedra handlowa. Sekretarki na obcasach, mężczyźni w garniturach za dziesięć dolarów… wszyscy zamarli, wpatrzeni.

A w środku, przy fontannie, stała „sytuacja”.

była małą dziewczynką. Może sześć lat. Jej wyblakła żółta sukienka była cienka, powiewała, gdy ciepłe powietrze na nią padało.

Kurz pokrywał jej kostkę. był, jak zbrodnia Grace, całkowita bosa.

Jej ślady były czerwone i brudne na moim czystym, białym marmurze.