Kiedy mój brat dowiedział się, że kupiłem za gotówkę apartament w Tribeca, powiedział, że ukradłem mu życie, które miało być jego

Airbnb pachnie rozmarynem i spaloną ambicją, gdy przekraczam próg. Okna od podłogi do sufitu oprawiają centrum Austin niczym pocztówka, o którą nikt nie prosił, same szklane wieże i listopadowy zachód słońca krwawiący pomarańczą nad rzeką Kolorado. Moja mama już nakryła stół na Święto Dziękczynienia kremowymi obrusami, które przywiozła z domu, bo nie ufa wypożyczonym sztućcom.

Kalen podłącza laptopa do ogromnego telewizora zamontowanego nad wapiennym kominkiem. Trzęsą mu się ręce. Ma trzydzieści lat i wciąż bawi się kablem HDMI, jakby miał go ugryźć.

„Już prawie gotowy” – mówi do nikogo konkretnego.

Zajmuję miejsce między Piper a jakimś kuzynem drugiego stopnia, którego imienia już zapomniałem. Warren, mój ojciec, nalewa wino z uwagą człowieka inwestującego w przyszłość syna.

Blythe krąży przy ramieniu Kalena, prostując kołnierzyk, chociaż jesteśmy rodziną, chociaż nic z tego nie wymaga aktorstwa.

Ale tak właśnie jest. Zawsze tak jest z nim.

Na ekranie pojawia się pierwszy slajd programu PowerPoint.

Galeria sztuki AI. Rewolucjonizujemy przestrzenie kreatywne.

Czcionka to Comic Sans.

Zaciskam usta i przyglądam się szklance z wodą.