KIEDY UDERZAŁAM KOBIETĘ MOJEGO MĘŻA, ZŁAMAŁ MI NOGĘ. ZAMKNĄŁ MNIE W PIWNICY, KAZUJĄC, ŻEBYM SIĘ ZASTANOWIŁA. ZADZWONIŁAM DO TATY, KTÓRY BYŁ BOSSEM GANGSTERÓW, I POWIEDZIAŁAM: „TATO, NIE POZWÓL, ŻEBY NIKT Z NASZEGO RODZINY PRZEŻYŁ…”

„Zamknij się”. Z całej siły zamachnąłem się ręką w jej twarz. Głowa Khloe gwałtownie przechyliła się na bok. Jej idealnie wyrzeźbiony nos był teraz krzywy, a z kącika ust sączyła się krew.

„Sophia, oszalałaś?” Ethan zerwał się z łóżka i uderzył mnie mocno w brzuch. Ból ugiął kolana, ale zmusiłam się do podniesienia głowy, patrząc na niego przez łzy.

„Ethan, jak mogłeś mi to zrobić?”

„Jak mogłem? Zasłużyłeś na to”. Złapał mnie za włosy i pociągnął w stronę głównych schodów. „Za kogo ty się, do cholery, uważasz? Poślubienie kogoś z mojej rodziny było największym zaszczytem w twoim życiu, ty żałosny projektantko. Jak śmiesz bić Khloe? Jej ojciec jest prezesem Vance Industries”.

Mimo piekącego bólu rozdartej skóry głowy, z moich ust wyrwał się śmiech. „Więc tak to jest. Oszukiwałeś, bo jej rodzina ma więcej pieniędzy niż moja. Zapomniałeś, kto cię wspierał, kiedy zakładałeś firmę od podstaw?”

„Zamknij się!” Popchnął mnie w przypływie wściekłości. Straciłem równowagę i stoczyłem się ze schodów. Moja prawa noga uderzyła w ozdobny słupek narożny. Przeraźliwy trzask rozniósł się echem po rezydencji, a potem poczułem tak silny ból, że zrobiło mi się ciemno przed oczami.

„Przestań się tak droczyć i wstawaj” – zadrwił Ethan, schodząc po schodach i kopiąc mnie w kontuzjowaną nogę. Krzyknęłam, a moje plecy natychmiast pokrył zimny pot.

„Ethan, myślę, że ma złamaną nogę” – powiedziała Khloe, owinięta w prześcieradło, z bladą twarzą wpatrując się w moją skręconą kończynę.

„Co za utrapienie!” mruknął Ethan, po czym złapał mnie za ramiona i pociągnął w stronę piwnicy. „Niech się tam ochłodzi. Może nauczy się, gdzie jej miejsce”.

Prawie zemdlałam z bólu, ale zagryzłam wargę, żeby nie wydać z siebie kolejnego dźwięku. Gdy wrzucono mnie do wilgotnej, ciemnej piwnicy, usłyszałam, jak Ethan mówi do gospodyni: „Nie dawaj jej nic do jedzenia. Niech przez następne 24 godziny będzie się zastanawiać nad tym, co zrobiła”. Ciężkie stalowe drzwi zatrzasnęły się z hukiem i ciemność pochłonęła wszystko.

Skuliłem się w kącie. Moja prawa noga była już tak spuchnięta, że ​​nie mogłem jej rozpoznać, a ból całkowicie pozbawił mnie poczucia czasu. Ile czasu minęło? Sięgnąłem po telefon w kieszeni. Cudem się nie zepsuł. Na samym dole listy kontaktów widniał numer, którego nie dotykałem od 20 lat, zapisany pod jednym słowem: Tata. Nacisnąłem przycisk połączenia.