Poczułem gulę w gardle. Pomyślałem o mojej córce, która była mniej więcej w wieku tej dziewczynki.

„Teraz mnie masz, jasne? Nie jesteś sam. Dotrzemy tam bez problemu.”

Ruch uliczny był utrudniony przez deszcz, a ja mimo to jechałam bocznymi uliczkami, które znałam na pamięć po dwudziestu latach jazdy taksówką. Carolina jęknęła na tylnym siedzeniu.

„Nie będę w stanie zapłacić” – powiedziała nagle. „Wydałam wszystko, co miałam na kaucję za mieszkanie. Ja… bardzo mi przykro”.

„Zapomnij o tym” – odpowiedziałem. Teraz najważniejsze, żebyś ty i twoje dziecko czuli się dobrze.

Kiedy w końcu dotarliśmy do szpitala, zbiegłam na dół po pomoc. Dwie pielęgniarki wyszły z wózkiem inwalidzkim i szybko zawiozły ją na izbę przyjęć. Odwróciła się, żeby na mnie spojrzeć, zanim weszła.

„Czekaj! Jak masz na imię?”

„Roberto!” – krzyknąłem. „Roberto Méndez! Ale na razie się tym nie martw. Powodzenia!”

Stałam tam w deszczu. Wróciłam do taksówki, wyłączyłam licznik, którego nigdy nie włączyłam, i wróciłam do domu, myśląc o tej samotnej dziewczynie, która wkrótce zostanie matką.

Dni mijały, a ja myślałam, że nigdy nie dowiem się, co stało się z Caroliną i jej dzieckiem.

Aż pewnego popołudnia, trzy tygodnie później, otrzymałem telefon z nieznanego numeru.

„Pan Roberto Méndez?” – zapytał kobiecy głos.

„Tak, kto mówi?”

„Jestem Carolina, z taksówki. Pamiętasz mnie?”

„Oczywiście, że pamiętam! Jak się masz z dzieckiem?”

„Dobrze, dzięki Bogu. Urodził mi się piękny syn, ma na imię Matías. Panie Roberto, ja… muszę go zobaczyć. Mam do pana bardzo ważne pytanie.”

Umówiliśmy się, że spotkamy się w parku niedaleko szpitala.

Kiedy przyjechałem, zobaczyłem ją siedzącą na ławce z wózkiem obok. Wyglądała inaczej, spokojniej, z uśmiechem rozświetlającym twarz.

„Panie Roberto” – powiedziała, wstając. „Proszę spojrzeć, to Matías”.

Malutkie dziecko śpi, z zaciśniętymi piąstkami przy twarzy.

„Jest piękny, Carolina. Gratulacje.”