Kilka sekund po tym, jak oddałem nerkę mojemu synowi, mój wnuk wyjawił mi tajemnicę: jego ojciec był eksperymentem…

Ostatnie kilka miesięcy przemknęło mi przez myśl: choroba Luisa, nieustanna presja Fernandy, surowość moich rodziców, poczucie winy, wątpliwości.
Noce, kiedy słyszałam szept w telefonie, słowa, których wtedy nie rozumiałam:
„Uspokój się. Wszystko idzie zgodnie z planem”.

Na początku myślałem, że to po prostu zdesperowana żona. Ale potem zaczęły się pojawiać objawy.

Mój najmłodszy syn, Cesar, ostrzegł mnie pewnego dnia:
„Mamo, Fernanda ukrywa lekarstwo. Nie ufam jej.
Nie chciałem w to wierzyć. Fernanda zawsze wydawała się szczera… aż do dnia, w którym zobaczyłem na własne oczy, jak wsypuje Luisowi do szklanki dziwną tabletkę. Kiedy ją zapytałem, powiedziała, że ​​to „suplement diety”. Ale lekarz potwierdził, że nie przepisał niczego nowego.

Od tamtej pory żyłem w strachu. Za każdym razem, gdy Fernanda na mnie patrzyła, czułem się jak zwierzyna łowna przed myśliwym.

Pewnego ranka Mario wyglądał poważnie, bez swojego zwykłego uśmiechu.
„Babciu, moja mama rozmawia przez telefon w nocy. Powiedziała, że ​​»po przeszczepie wszystko będzie gotowe«”. Pochylił głowę. „Co to znaczy?”
Nie wiedziałam, co powiedzieć.

Kilka dni później Cesar pokazał mi sekretne zdjęcia: Fernanda na parkingu szpitalnym podawała torbę mężczyźnie, który w zamian wręczał jej jakieś dokumenty.
„Nie wiem, co to znaczy, mamo, ale to nie jest normalne” – powiedział.

Tej nocy Mario przyniósł stary telefon. Ręce mi się trzęsły, gdy odtwarzał nagranie: zimny, czysty głos Fernandy:
„Po przeszczepie wszystko będzie idealnie. Babcia nie odważy się powiedzieć nie”.

Serce mi stanęło. Wszystko stało się jasne: Fernanda wykorzystywała chorobę Luisa do czegoś – może dla pieniędzy, może do handlu organami – nie byłam pewna. Ale cały plan opierał się na tym, że oddam nerkę.

W przeddzień operacji zebrałam całą rodzinę.
„Zrobię to” – powiedziałam ze zmęczeniem. „Oddam nerkę Luisowi
”. Matka Fernandy klaszcze: „To prawdziwa matczyna miłość”. Fernanda płakała, ale jej łzy były fałszywe.
Nagle Cesar wstał:
„Nie, mamo! Oni cię zdradzają! Wykorzystują Luisa!”.
Luis, osłabiony, próbował interweniować, ale ledwo mógł mówić. Fernanda krzyczała, obrażała nas, nazywając kłamcami. Nikt nie wiedział, komu wierzyć.