Kupiła dom, żeby jej mama mogła wreszcie odpocząć — ale kiedy wróciła tydzień później, jej teściowa już tam mieszkała i miała nowe zamki

Dar życia
Emma Carter podpisała ostatnią stronę w biurze pośrednika i przycisnęła długopis z mieszaniną dumy i ulgi. Dom, na który tak ciężko pracowała, był teraz oficjalnie własnością jej matki.

„Gratulacje, pani Carter” – uśmiechnęła się agentka. „Pani mama jest właścicielką tego domu bez żadnych zobowiązań”.

Emma schowała dokumenty do teczki. „Dziękuję. Rozpłacze się, kiedy je zobaczy. Mama od lat tkwi w tym malutkim mieszkaniu”.

Miejsce było idealne: klasyczny, dwupiętrowy dom z dużym ogrodem w spokojnej dzielnicy. Dla Lindy Carter, która zawsze marzyła o ogrodnictwie i spokoju po latach miejskiego zgiełku, było to spełnienie marzeń.

Dzień przeprowadzki
Następnego ranka Emma i jej mąż, David, rozładowali ciężarówkę. Linda przechadzała się po pokojach ze łzami radości.

„Emma, ​​brak mi słów” – powiedziała drżącym głosem. „Ten ogródek… Już widzę moje krzewy róż!”

David jednak nie był zachwycony. Twierdził, że zakup to za dużo, że mieszkanie byłoby w porządku. Ale Emma zarobiła większą pensję i decyzja należała do niej.

Wieczorem meble były już ustawione, a Linda stała w kuchni, uśmiechając się, jakby w końcu odetchnęła po latach wstrzymywania oddechu.

„Ciesz się, mamo” – wyszeptała Emma, ​​przytulając ją. „Zasługujesz na to”.

Gorzki komentarz
Później tego wieczoru wpadli do domu rodziców Davida, żeby go podwieźć. Martha, jego matka, otworzyła drzwi ze skrzyżowanymi ramionami.

„Więc kupiłeś mamie elegancki dom?” – zapytała z ostrą nutą.

„Tak” – odpowiedziała spokojnie Emma. „Pracowała całe życie. Zasługuje na spokój”.

„A co z nami? Mieszkamy w tym starym domu od dziesięcioleci. Ale twoja strona dostaje wielki dar”.

Emma ugryzła się w język. Zbyt dobrze znała ton Marthy – urazę owiniętą w poczucie winy.