Lekarz odmawia leczenia czarnoskórej dziewczyny, ponieważ uważa, że ​​nie mają pieniędzy na zapłatę — kiedy przyjeżdża jej ojciec, od razu traci pracę.

Marcus wskazał ostro na doktora Harrisa. „Zabierzcie ją do szpitala. A co do niego, to już skończony.”

W ciągu kilku chwil pielęgniarki zawiozły Avę na oddział ratunkowy, gdzie kolejny lekarz i zespół medyczny zaczęli ją leczyć. Carla została przy niej, trzymając ją za rękę. Marcus czekał na zewnątrz, a jego gniew kipiał pod powierzchnią.

Doktor Harris stał jak sparaliżowany w kącie, a pot lśnił mu na czole. „Panie Thompson, proszę, to było nieporozumienie. Nie chciałem jej skrzywdzić”.

Marcus odwrócił się powoli. „Pierwsza zasada medycyny brzmi: nie szkodzić. Złamałeś ją. Zobaczyłeś chore czarne dziecko i uznałeś, że nie jest warte twojego czasu. To nie błąd, a wybór”.

Głos administratora zadrżał. „Doktorze Harris, proszę natychmiast odroczyć rozprawę do czasu zakończenia dochodzenia. Ochrona wyprowadzi pana z budynku”.

W sali rozległ się cichy szmer. Niektórzy cicho klaskali, inni kręcili głowami z niedowierzaniem.