„Mamo, widziałam tatę i tę panią ćwiczących w sypialni przez długi czas” – powiedziała nasza 4-letnia córka, wskazując na kobietę na przyjęciu u mojego męża

To miał być wieczór pełen śmiechu, przyjaciół i świętowania. Jadalnia w naszym londyńskim domu rozświetlała się delikatnym bursztynowym światłem, a w powietrzu unosił się zapach pieczonej jagnięciny i ciasta waniliowego.

Mój mąż Thomas kończył trzydzieści sześć lat, a ja spędziłam cały tydzień przygotowując się do jego urodzin. Muzyka rozbrzmiewała w pokojach, brzęczały kieliszki do szampana, a nasza czteroletnia córeczka Hazel tańczyła między gośćmi w swoich błyszczących różowych bucikach.

Stałam przy stole z deserami, patrząc, jak ona wiruje, gdy nagle zatrzymała się, pociągnęła mnie za sukienkę i wskazała na drugi koniec sali.

„Mamo” – powiedziała słodkim, czystym głosem – „ta pani ćwiczyła z tatą w sypialni przez długi czas”.

W pokoju zapadła cisza.

Na początku kilku gości zaśmiało się niepewnie, myśląc, że to jedna z tych niewinnych uwag, jakie rzucają dzieci. Ale potem zobaczyłem kobietę, na którą wskazywała Hazel.

Charlotte, jedna z koleżanek Thomasa z jego biura architektonicznego, stała przy oknie, zamarła. Krew odpłynęła jej z twarzy. Thomas, stojący obok niej, wyglądał, jakby trafił go piorun.