„Mamo, zjedz tu dziś po południu kolację, wrócę wcześniej”. Uśmiechnęłam się, pocieszona radosnym głosem córki, nie wyobrażając sobie, że właśnie ten dzień wywróci mój świat do góry nogami.

Jak zwykle poszłam do mieszkania mojej córki, żeby posprzątać, ale niespodziewanie, około południa wróciła do domu moja synowa i również usłyszałam kobiecy głos.

Dziwne uczucie sprawiło, że szybko wślizgnęłam się do szafy. Gdy tylko drzwi się zamknęły, zadrżałam, słuchając rozmowy mojej synowej z nieznajomą kobietą.

Mam sześćdziesiąt dwa lata i jestem na emeryturze od trzech lat. Odkąd moja córka przeprowadziła się do Manili po ślubie, często przyjeżdżam, żeby pomóc w sprzątaniu i gotowaniu dla niej i mojego zięcia, Rafaela. Martwię się, że Maricel może być zbyt zajęta pracą, a Rafael często wyjeżdża w podróże służbowe.

Ich mieszkanie znajduje się na 15. piętrze nowoczesnego, jasnego budynku. Za każdym razem, gdy tu przyjeżdżam, czuję ciepło, widząc wygodne życie mojej córki i miłość między nią a mężem.

Tego ranka wsiadłem do zwykłego autobusu z prowincji. Maricel zadzwoniła:

„Mamo, idź i odpocznij. Wrócę wcześniej na lunch.”

Uśmiechnąłem się, słysząc jej radosny głos, czując ulgę. Kto by pomyślał, że ten dzień wywróci mój świat do góry nogami?

Przybyłem około dziesiątej, posprzątałem i ugotowałem sinigang i smażoną rybę na lunch. Myjąc salon, zamarłem, gdy usłyszałem otwieranie drzwi. Maricel miała być w pracy.

To był Rafael. Miał na sobie garnitur, ale koszulę miał rozpiętą, a w jego wyrazie twarzy było coś niezwykłego. Już miałem się z nim przywitać, gdy usłyszałem, że rozmawia przez telefon. Zrobiło mi się zimno. Kierując się instynktem, cofnąłem się do szafy w sypialni i cicho zamknąłem drzwi, z bijącym sercem.