Charlotte chciała jedynie wesprzeć syna w jego wielkim dniu, ale jej wybór sukni wywołał nieoczekiwane napięcie z panną młodą. Czy rzeczywiście się myliła, czy to tylko nieporozumienie?

Nigdy nie miałam zamiaru wywoływać żadnego dramatu. Chciałam tylko być dumną matką, stojącą obok mojego syna w jednym z najważniejszych dni jego życia. Wyobrażałam sobie, jak promienieję z dumy, gdy szedł do ołtarza. Zamiast tego, mój strój stał się przyczyną konfliktu, którego się nie spodziewałam.

Zacznę od początku.

Kiedy mój syn, Mitterson, przedstawił nas swojej dziewczynie, Anne, byłem zaskoczony. Nie zdenerwowany – po prostu zaskoczony.

Mitterson zawsze był rozważnym, poważnym młodym człowiekiem. Już w liceum myślał o zostaniu prawnikiem. „Chcę bronić dzieci, które nie mają głosu” – powiedział mi kiedyś przy śniadaniu, notując coś na szkolnym zadaniu.

Zawsze w niego wierzyłem. Ciężko pracował, dostał się na Stanford, ukończył studia z wyróżnieniem i wkrótce potem dostał pracę w prestiżowej kancelarii prawnej.

Anne była inna. Kreatywna i spontaniczna dusza, pracowała dorywczo jako programistka freelancerka w małym mieszkaniu. Jej świat wydawał się przeciwieństwem uporządkowanego, starannie zaplanowanego życia mojego syna. On rozkwitał dzięki rutynie; ona żyła chwilą. Mimo różnic, dawali sobie radę – i to było naprawdę ważne.

Kiedy Mitterson się oświadczył, zadbał o to, żebyśmy byli częścią tej chwili. Czułem, że to początek nowego rozdziału – takiego, w którym bardzo chciałem uczestniczyć.

„Mamo, proszę, przyjdź. Anne nie ma bliskiej rodziny. Twoja obecność będzie dla niej bardzo ważna” – powiedział przez telefon.

Powiedziałem „tak” bez wahania.

Po zaręczynach, mój mąż James i ja zaproponowaliśmy, że zapłacimy za ślub. Oszczędzaliśmy na edukację Mittersona, ale dzięki stypendiom i zasiłkom większość tych pieniędzy pozostała nietknięta.

„W ten sposób pomagamy im rozpocząć wspólne życie” – powiedział James, a ja się z nim zgodziłam.

Po cichu liczyłem, że planowanie ślubu będzie dla mnie i Anne szansą na zbliżenie się do siebie. Ponieważ nigdy nie miałem córki, wyobrażałem sobie, że to może być początek znaczącej więzi między nami. Szybko jednak okazało się, że nasze pomysły na ślub były zupełnie odmienne.

Pierwszy konflikt: