Po około dwóch miesiącach planowania spotkaliśmy się z Anne w pobliskiej kawiarni, aby omówić szczegóły. Spotkanie nie przebiegło tak, jak się spodziewałem.

„Uważam, że róże są ponadczasowe” – zasugerowałam, krojąc kawałek czerwonego aksamitnego ciasta.

„Są” – powiedziała z uprzejmym uśmiechem – „ale są też trochę przesadzone. Mitterson i ja bardzo chcemy piwonii”.

Nie zgadzaliśmy się co do muzyki, palety barw, ustawienia stołów – czegokolwiek. Nasze spotkanie przerodziło się w grzeczne przepychanki. To było frustrujące.

W końcu postanowiłem się wycofać.

„A może zajmiesz się wszystkimi ważnymi sprawami” – powiedziałam – „i po prostu powiesz mi, jaki kolor mają na sobie druhny, żebym mogła się upewnić, że moja sukienka nie będzie się kłócić”.

„Szampan” – odpowiedziała. „Ale bardziej stonowany. Przydymione tony”.

„Doskonale” – powiedziałem, myśląc, że to będzie koniec.

Nie było.

Sukienka:

Spędziłam tygodnie szukając idealnej sukni. Nie miałam zamiaru przyćmić panny młodej, ale też nie chciałam całkowicie wtopić się w tło.

W końcu znalazłam olśniewającą suknię – elegancką i pełną smaku. Była długa do ziemi, z delikatnymi koralikowymi zdobieniami i w delikatnym szampańskim kolorze, który idealnie pasował do druhen, nie imitując ich stylu. Byłam nią absolutnie zachwycona. Poczułam się pewna siebie i dumna.

Nadszedł dzień ślubu i wszystko szło wspaniale — aż do momentu, gdy sytuacja nagle się zmieniła.

Kiedy Anna mnie zobaczyła, jej wyraz twarzy stwardniał.

„Masz na sobie szampana?” syknęła, kiedy staliśmy w apartamencie dla nowożeńców. „To kolor druhen”.

„Ale mówiłeś mi o szampanie” – powiedziałam, autentycznie zdezorientowana. „Upewniłam się, że wybrałam coś, co nie będzie zbyt do siebie pasować”.

„To nie tylko szampan” – warknęła. „To też styl! Te koraliki – wyglądają jak moja sukienka. Zupełnie mnie przyćmiłaś!”

Zaniemówiłem.

„Prosiłam cię o jedno” – kontynuowała, podnosząc głos. „Zniszczyłeś mi ślub!”

Druhny stały niezręcznie z boku, wymieniając spojrzenia. Nawet James wyglądał na oszołomionego.

Opad:

Później spotkałem Mittersona chodzącego tam i z powrotem na zewnątrz.

„Mamo, co się tam stało?” zapytał.

„Nie wiem” – przyznałam. „Jest zła z powodu mojej sukienki”.

Westchnął. „Anne jest… zestresowana. Wszystko ją bardzo przerosło. Czy możesz, proszę, spróbować się dzisiaj pogodzić? Ze mną?”

Skinęłam głową, choć poczułam ciężar w piersi. Naprawdę się starałam. Chciałam być pełna szacunku, uczestniczyć w tym wszystkim – ale jakoś wszystkie moje dobre intencje obróciły się przeciwko mnie.

Przez resztę wieczoru trzymałem się z daleka od Anne, grzecznie nie wchodząc jej w drogę podczas przyjęcia. Uśmiechałem się do zdjęć, wznosiłem toasty i bił brawo za pierwszy taniec.

Ale w środku czułem, że nie istnieję.

Po ślubie:

zobacz więcej na następnej stronie Reklama

←PoprzedniNastępny→