Milioner odwiedza dom dziecka, a mała dziewczynka wita go słowem, które wprawia wszystkich w osłupienie: «Tato!»

Miał wszystkie bogactwa, o jakich można było marzyć, ale w jego sercu kryła się prawda, która dręczyła go każdego dnia.

Kiedy postanowił odwiedzić ten dom dziecka, by przekazać darowiznę, nie mógł nawet przypuszczać, że pięcioletnia dziewczynka pobiegnie do niego, krzycząc «Tato!» prosto przed kamerami.

To, co wydarzyło się później, na zawsze odmieniło jego los.

Leonardo Valente miał 42 lata, a jego majątek był tak ogromny, że większość ludzi nie była w stanie go sobie nawet wyobrazić.

Jego firmy technologiczne zrewolucjonizowały rynek Ameryki Łacińskiej.

Jego inwestycje rozciągały się na cały kontynent, a jego nazwisko regularnie pojawiało się na listach najbogatszych ludzi w Meksyku.

Ale tamtego marcowego poranka, kiedy ubierał się w swoim apartamencie w mieście Meksyk, jego myśli nie dotyczyły pieniędzy.

Wracały do czegoś, czego unikał od pięciu lat — do konieczności zmierzenia się z przeszłością.

Jego osobisty asystent, Daniel, jak zwykle przyszedł wcześnie, z dokładnie przygotowanym planem dnia.

— Señor Valente, samochód czeka na pana na dole. Wizyta w sierocińcu Foyer Infantil Esperanza jest zaplanowana na godzinę jedenastą.

— Na miejscu będzie prasa, żeby relacjonować przekazanie darowizny. Leonardo poprawił krawat przed lustrem.

Był wysoki, z idealnie zaczesanymi do tyłu czarnymi włosami i zielonymi oczami, które zdobiły więcej okładek magazynów, niż potrafiłby policzyć.

Ale w tym odbiciu widział coś, czego nikt inny nie dostrzegał — cień winy, który prześladował go od pięciu lat.

— Jaka to kwota darowizny? — zapytał, choć odpowiedź już znał.
— Dwa miliony pesos, señor. Na remont pomieszczeń i stworzenie programu edukacyjnego.