Milioner zobaczył na lotnisku byłą sprzątaczkę z bliźniakami – prawda zmieniła wszystko…

Na wybrzeżu Bretanii, gdzie przypływy Atlantyku lizały skały, a mewy krążyły nad portem, mężczyzna, który kiedyś żył kontraktami i drapaczami chmur, odkrył coś trwalszego niż bogactwo. Dominic Leclerc uciekł z Paryża kilka miesięcy wcześniej, zostawiając za sobą sale konferencyjne i rodzinną dynastię, która go wychowała. W małej rybackiej wiosce Port-Laurent poznał kobietę, która odmieniła rytm jego życia.

Nazywała się Izolda Moreau i była wdową, która prowadziła skromny pensjonat nad morzem. Nosiła w sobie zmęczenie latami spędzonymi na samotnej pracy, wychowując dwóch synów, którzy nigdy nie zaznali stałej obecności ojca. Kiedy Dominic po raz pierwszy zobaczył ją na plaży, z włosami rozwiewanymi przez wiatr, poczuł dziwne poruszenie w piersi.

Początkowo milczał z grzeczności, pomagając w naprawach i nosząc sieci dla rybaków, ale tygodnie stały się porami roku. Wkrótce zaczął opowiadać bajki na dobranoc, wycierać zapiaszczone stopy i dowiadywać się, ile tostów dwaj niespokojni chłopcy potrafią zjeść przed świtem.

Pewnego wieczoru, w srebrzystym blasku pełni księżyca, Dominik wziął Izoldę za ręce i wyszeptał: „Kocham cię. Kocham twoich synów. Kocham życie, które tu stworzyliśmy”.

Zadrżała, rozdarta między nadzieją a strachem. „A co, jeśli to tylko chwilowe? Co, jeśli pewnego dnia obudzisz się i przypomnisz sobie, że należysz do innego świata?”

Pokręcił głową. „Jedyny dzień, który miał znaczenie, to ten, kiedy mały Mathis po raz pierwszy nazwał mnie ojcem. I dziś wieczorem, kiedy powiedziałeś mi, że też mnie kochasz”.

Jej łzy błyszczały w świetle gwiazd. „Dominic, kocham cię. Z całego serca”.

Wziął głęboki oddech i wypowiedział te słowa, zanim ostrożność zdążyła go uciszyć: „Wyjdź za mnie, Izoldo”.

Propozycja wywołała poruszenie w całej wiosce. Rybacy rozwieszali kolorowe flagi na brzegu, dzieci zbierały polne kwiaty na ołtarz, a stara Madame Fournier piekła bochenki chleba miodowego tak wielkie, że mogłyby wyżywić połowę wybrzeża. Po raz pierwszy od lat Port-Laurent zadrżał z radości.

Ale radość nigdy nie przychodzi bez rozprawy. W przeddzień ceremonii telefon od prawnika przerwał ciszę. Matka Dominica, budząca respekt Colette Leclerc, złożyła wniosek o opiekę nad jego dziećmi, twierdząc, że jej syn porzucił majątek i odpowiedzialność, by żyć w nędzy. Urzędnicy mieli przybyć w ciągu kilku godzin, aby dokonać inspekcji domu.

Kiedy Dominic odłożył słuchawkę, twarz Izoldy zbladła. „Wyjdziesz za mnie ze względu na nich, czy ze względu na mnie?”

Przycisnął jej dłonie do swoich ust. „Poślubiłbym cię jutro albo za trzy tygodnie. Dzisiejszy wieczór tylko dowodzi, jak bardzo chcę chronić to, co zbudowaliśmy”.

O zachodzie słońca cała społeczność była już zwarta. Latarnie lśniły na piasku, skrzypce grały, a sam przypływ zdawał się uciszać z nabożną czcią. Izolda spacerowała po plaży w białej bawełnianej sukience haftowanej drobnymi niebieskimi kwiatkami. Dominic czekał w lnianej sukni i boso, z sercem bijącym jak u chłopca.

„Tak” – powiedzieli, a fale poniosły ich głosy aż po horyzont. Kiedy się pocałowali, jej synowie rzucili się do przodu, śmiejąc się, a mieszkańcy wioski klaskali, aż pojawiły się gwiazdy.