„MOGĘ GO OBRONIĆ!” powiedziała biedna 8-letnia dziewczynka po tym, jak prawnik porzucił młodego milionera…

Młotek sądu zabrzmiał jak grzmot w zatłoczonej sali sądowej na Manhattanie. Błysnęły flesze, a dzieci gorączkowo bazgrały. Przy stole oskarżonych siedział Ethan Brixley, 28-letni miliarder z branży technologicznej, dumny z księcia Cambridge. Jego twarz była blada, garnitur nienaganny, ale w oczach tlił się ciężar zdrady.

Zaledwie dwa lata wcześniej Ethana okrzyknięto wizjonerem. Jego startup, BrightPath, zapewniał społecznościom z niedostatecznym dostępem do zasobów – stypendiów, opieki medycznej i programów mentoringowych. To nie było tylko cyniczne, to zmieniało życie. Teraz jednak prokuratorzy przedstawiali go jako bezwzględnego manipulatora, który spiskował przeciwko swojemu rywalowi, Victorowi Hailowi, korporacyjnemu przestępcy o bliskich powiązaniach politycznych.

Dowody wydawały się obciążające. Bilingi telefoniczne wskazywały na bliskość miejsca zbrodni. Przelewy bankowe sugerowały łapówkarstwo. Nagrania z monitoringu – choć niewyraźne – zdawały się pokazywać jego samochód na autostradzie tej nocy. Dla opinii publicznej sprawa wydawała się niepodważalna.

Jego prawnik, Monroe Green, poprawił mu krawat, pochylił się i wyszeptał słowa, których Ethan nigdy nie zapomni:
„Przepraszam, dzieciaku. Ta sprawa to trucizna. Skończyłem z tym”.

Zanim sędzia zdążył zareagować, Monroe wstał, ogłosił wycofanie się i wyszedł, zostawiając Ethana bezbronnego przed oszołomioną salą sądową.

Prasa wybuchnęła wściekłością. Ethan chwycił się stołu, aż pobielały mu kostki. Po raz pierwszy od aresztowania ogarnął go strach.

Wtem przez hałas przebił się cichy głos:

„Mogę go bronić!”