Moi rodzice napisali do mnie: „Nie idziemy, twoja siostra musi odpocząć”. Odpowiedziałem po prostu: „Nie ma problemu” i dyskretnie rozdałem ich dwa bilety VIP za 15 000 dolarów tym, którzy naprawdę na nie zasługiwali. Nie wiedzieli, że zaprosiłem do swojego stolika tego wieczoru kilka znanych osobistości ze świata prawa, a kiedy nagranie zza kulis przekroczyło 2 miliony wyświetleń, to oni nagle zaczęli się do mnie zgłaszać.

Wiatr smagał moje włosy, gdy stałam na dachu Spire. Manhattan rozciągał się przede mną niczym lśniąca obietnica.

Była godzina 16:00. Cztery dni do godziny D. Cztery godziny przed tym, jak trzy lata ciężkiej pracy zostaną w końcu docenione.

Za grubą szklaną ścianą strefy VIP dokonałem ostatniej korekty piwonii na stole głównym. Białe i brudnoróżowe, importowane z Holandii, każda łodyga kosztowała więcej niż większość zwykłych bukietów. Osłonięte przed wiatrem znad Hudsonu, pozostaną idealne.

Tak jak miało być dziś wieczorem.

Moja ręka wsunęła się do torby. Poczułam kojący ciężar dwóch grubych kopert. Trzy lata oszczędzania, poświęceń i planowania.

Po pierwsze: konto oszczędnościowe na emeryturę dla moich rodziców. Wystarczająco dużo, żeby sfinansować rejs po Europie, o którym moja matka marzyła od lat. Wystarczająco dużo, żeby kupić ojcu zabytkową Corvettę, którą podziwiał co niedzielę.

Po drugie: pełne stypendium dla mojej siostry Brittany, aby mogła studiować projektowanie mody w Paryżu, w Francuskim Instytucie Mody.

Dziś wieczorem, kiedy Arthur Sterling oficjalnie ogłosił moje partnerstwo, chciałem, żeby moja rodzina była obecna. Chciałem, żeby zobaczyli, kim się stałem. I żeby byli dumni.

Mój telefon zawibrował.

Potem znowu zawibrowało.

Alert bankowy.

American Express – 3000 USD – Pink Flamingo Beach Club – Transakcja zatwierdzona.

Zanim zdążyłem zareagować, przyszła wiadomość.

Mama: Nie możemy przyjść. Twoja siostra ma atak paniki. Potrzebuje cichego miejsca do medytacji. Rozumiesz?

Zamarłem.

Pink Flamingo. Znałem to miejsce. Hałaśliwy, kiczowaty klub plażowy, przesiąknięty neonami i muzyką house. Nic, co choćby przypominałoby miejsce do medytacji.

Transakcja została zakończona o godzinie 15:47.

Oni wiedzieli.

Poczekali, aż moja karta zostanie obciążona, zanim wysłali mi wiadomość.

To nie był nagły wypadek.

To było obliczone.

Wykorzystali moje pieniądze, żeby uciec.