Moi rodzice planowali wprowadzić do mojego domu mojego brata, gdy byłem w podróży.

Byłem dwie strefy czasowe dalej i finalizowałem transakcję na siedmiocyfrową kwotę, gdy w moim dzwonku do drzwi zaświeciła się kamera.

To nie był kierowca dostawczy.

To byli moi rodzice i ciężarówka przeprowadzkowa cofająca na mój podjazd.

Patrzyłem, jak mój brat wnosił pudła przez moje drzwi wejściowe, jakby był właścicielem tego miejsca, a jednocześnie jakiś nieznajomy rozkładał umowę najmu z moim podrobionym podpisem.

To był moment, w którym przestałam być grzeczną córką i zaczęłam planować pułapkę, której nigdy by się nie spodziewali.

Nazywam się Laya Price. Mam trzydzieści dwa lata i przez ostatnie pięć lat budowałam swoją tożsamość wokół bycia osobą, która dostrzega katastrofę, zanim ona nastąpi.

W Heliobridge Risk Systems moje stanowisko to Starszy Analityk Ryzyka Cybernetycznego – co w żargonie korporacyjnym oznacza profesjonalnego paranoika. Dostaję bardzo godziwą pensję za przyglądanie się architekturze firmy, znajdowanie jednej luźnej cegły, która mogłaby zawalić cały mur, i informowanie ich dokładnie, ile będzie kosztować jej naprawa.

Jestem w tym dobry.

Jestem precyzyjny.

Jestem logiczny.

Byłem na tyle arogancki, że wierzyłem, że moja umiejętność przewidywania zagrożeń dotyczy również mojego życia osobistego.

Siedziałem w Bostonie w sali konferencyjnej, w której unosił się zapach zwietrzałej kawy i markerów suchościeralnych, i słuchałem mężczyzny w garniturze wartym trzy tysiące dolarów, który opowiadał o synergii.

Byłem jedyną osobą w rodzinie, która posiadała nieruchomość. Nie wynajmowałem. Nie dzierżawiłem. Nie mieszkałem u znajomego, dopóki sprawy się nie poprawią.

Własny.