Mój chłopak myślał, że jestem głucha, kiedy „oświadczył się”, recytując tabliczkę mnożenia swoim roześmianym kolegom. Nie wiedział, że cud przywrócił mi słuch w zeszłym tygodniu. Powiedziałam „tak”, przytuliłam go i wyszeptałam mu do ucha obietnicę, która sprawiła, że ​​krew odpłynęła mu z twarzy…

Leo Vance delikatnie zdjął mi aparat słuchowy, ale świat nie zamilkł, jak zamierzał. Spojrzał na mnie z wyrazem głębokiego uczucia, poruszając ustami, jakby recytował najpiękniejszy wiersz miłosny, jaki kiedykolwiek napisano. Z boku nasi przyjaciele wiwatowali, a na ich twarzach malowała się mieszanka radości i zazdrości. Trzymali w górze transparent z napisem: „Oświadcza się wierszem!”.

Odegrałam swoją rolę perfekcyjnie, uśmiechając się nieśmiało i wzruszająco. Ale w głębi serca czułam, że moje serce jest jak bryła lodu.

Oni nie wiedzieli. Nikt nie wiedział. Mój słuch został całkowicie przywrócony w zeszłym tygodniu. Słyszałem więc z idealną, porażającą jasnością, co Leo naprawdę mówił.

„Hej, chłopaki” – mruknął, a jego głos brzmiał jak cichy, konspiracyjny szept. „Myślisz, że się rozpłacze, gdyby wiedziała, że ​​właśnie recytuję tabliczkę mnożenia?”

Fala stłumionego śmiechu przetoczyła się przez jego przyjaciół – tych samych ludzi, którzy zawsze byli dla mnie tak serdeczni, chwaląc moją dobroć i zrozumienie. Teraz patrzyli na mnie z odrażającą mieszaniną litości i kpiny. W ich oczach byłem żałosną istotą żyjącą w cichym świecie, głupcem, którego wykiwał ich genialny przyjaciel.

Usta Leo rozszerzyły się, a w jego oczach pojawił się triumfalny błysk. Delikatnie pogłaskał mnie po policzku, dotykiem tak delikatnym, że mógłby wycisnąć wodę z kamienia. Ale słowa, które po nim nastąpiły, były czystą trucizną.

„Evelyn Reed, jesteś moim prawdziwym skarbem. Bez ciebie, mojej głuchej i głupiej małej odskoczni, jak mogłabym zdobyć tę nagrodę za wzornictwo trzy lata temu i zostać najmłodszą dyrektorką projektu w firmie? Spójrz na siebie, twoje oczy są całe czerwone ze wzruszenia. Myślisz, że się oświadczam, prawda? Śnij dalej. Dlaczego miałabym poślubić…?”

Za nim Khloe Grant, kobieta, która zawsze twierdziła, że ​​jest moją najlepszą przyjaciółką, zwijała się ze śmiechu. Uniosła telefon, nagrywając całe widowisko, i przesadnie wyszeptała do Leo: „Leo, jesteś okropny! Uważaj, żeby Evelyn się nie dowiedziała i nie kazała ci za to zapłacić!”.

Leo prychnął. „Nigdy się nie dowie. Lekarz powiedział, że to trwałe uszkodzenie nerwów. Musiałby się stać cud”.

Spuściłam wzrok, długie rzęsy skrywały zimną furię, która we mnie wrzała. Cud. Cud już się zdarzył. A teraz wszyscy staną przed moim sądem.

Trzy lata temu zepchnęłam Leo z drogi pędzącej ciężarówki. Uraz głowy, który nastąpił, pogrążył mnie w świecie ciszy. Po tym zdarzeniu Leo opiekował się mną z oddaniem, które wszyscy nazywali błogosławieństwem w nieszczęściu. Znalazłam idealnego mężczyznę. Codziennie pomagał mi założyć aparat słuchowy, szepcząc: „Evelyn, mój głos jest tylko dla ciebie”.

Podczas naszych randek nagle ją zdejmował i w tym, co uważał za nasz prywatny, cichy świat, bez przerwy powtarzał „kocham cię”. Kiedyś uważałam to za najbardziej unikalną formę romansu na świecie. Teraz wiedziałam, że to moja osobista, okrutna komnata śmierci. Ból w piersi był tak silny, że trudno mi było oddychać, ale wiedziałam, że to nie czas na załamanie.