Mój dom został zniszczony przez tornado, więc pojechałem do syna. Powiedział: „Chcemy prywatności, moja żona cię tu nie chce”. Zdesperowany, zadzwoniłem do mojej licealnej miłości – teraz milionera. Nikt nie wiedział, że nadal mam jego numer. Kiedy przyjechał, powiedział tylko trzy słowa…

Mój dom został zniszczony przez tornado, więc pojechałem do syna. Powiedział: „Chcemy prywatności, moja żona cię tu nie chce”. Zdesperowany, zadzwoniłem do mojej licealnej miłości – teraz milionera. Nikt nie wiedział, że nadal mam jego numer. Kiedy przyjechał, powiedział tylko trzy słowa…

Nazywam się Lorraine Hayes. Mam sześćdziesiąt sześć lat i jestem emerytowaną bibliotekarką. I aż do tamtego wtorkowego popołudnia wierzyłam, że stawiłam już czoła najgorszemu, co życie może mi zgotować.

Osiem lat temu straciłam męża Thomasa na zawał serca. Przetrwałam samotność wdowieństwa, ciszę domu zbudowanego dla dwojga. Myślałam, że rozumiem żałobę.

Myliłem się.

Dzień w Plainfield w Illinois zaczął się jak każdy inny. Zaparzyłem herbatę punktualnie o 15:00, jak zawsze, i postawiłem filiżankę na małym dębowym stoliku przy oknie. Na zewnątrz powietrze było dziwnie ciężkie, jakby niebo wstrzymywało oddech. Słyszałem, jak lokalna stacja pomrukiwała o układzie burzowym zmierzającym na północny wschód. Ale w Illinois jesteśmy przyzwyczajeni do burz. Wiemy, że trzeba uważać, ale rzadko wpadamy w panikę.

O 3:15 syrena rozdarła powietrze.

Ten długi, straszny jęk, który wstrząsa tobą do szpiku kości.

„Tornado na ziemi” – ostrzegał spiker radiowy natarczywym tonem. „Zmierzamy w kierunku hrabstwa Will. Mieszkańcy Plainfield, proszę natychmiast szukać schronienia”.

Ręce mi się trzęsły, gdy biegałem po domu. Złapałem to, co zmieściło się w jednej małej walizce:

Album ślubny, w którym Thomas i ja uśmiechaliśmy się przez cały rok 1976.
Zegarek, który nosił codziennie przez trzydzieści lat.
Ręcznie szyta kołdra mojej mamy.
Teczka z dokumentami ubezpieczeniowymi.

Czterdzieści lat życia i tyle tylko mogłem udźwignąć.