— Mój mąż razem ze swoją kochanką śmiali się ze mną w środku rozprawy. Ale kiedy usłyszeli zeznanie mojego dziecka, ich twarze zesztywniały…

odzyskane, ile razy było, ile bezsennych nocy trwałoam nad rachunkami, przez utrzymanie za utrzymanie.

A on w tym czasie kupował Oanie „protokolarne” klejnoty.

— Dodatkowe wnosimy o przyznanie wyłącznej opieki — korzystanie z Popescu bez mrugnięcia okiem.

— Niestabilne zachowanie matki stanowi początek dla dziecka.

Oana parsknęła stłumionym śmiechem, po czym pochyliła się do ucha Călina i coś mu szepnęła, a on wybuchnął śmiechem.

Wszystko do samego środka rozprawy.

Sędzina — kobieta po sześćdziesiątce, o wyrzuconym, spojrzenieniu — powoli podeszły do ​​​​​znad akt.

— Sąd posiada zeznanie, które może rzucić światło na rodzinną.

Popescu się z upadku, o wygranej:

— Doskonalenie, wysokie sądzie. Jesteśmy gotowi wysłuchać.

Został przesłany, że pochodził o połączonych sąsiadów albo raport psychologa, który został przesłany przez „rekomendacje”.

Lecz to, co nastąpiło potem, było poza ich kontrolą…

W sali zapadła napięta cisza.

Jakby powietrze zamarło — wszyscy czuli, że coś się wyjątkowego.

Sędzina rozpada się na okulary, po słowach kluczowych, które zmroziły wszystkie wspólne:

— Świadkiem jest małoletni Paul Lupu.

Na sali stosowane jest szmer, ludzie zaczęli szeptać między sobą.

Twarz Călina najpierw stężała, a potem użył na powrót przybrać maskę samozadowolenia.

Oana skrzyżowała szlak, przygryzła wargę, jakby przeczuwała.

Boczne drzwi się odeszły i wyszedł Paul.

Szukał mocy, rozprzestrzeniania się, ostrożne krokami, ściskając w dłoni z wyciągniętą kartką.

Rozdzierający widok — nasz syn, zawsze nieśmiały i wycofany, teraz wydany w sali sądowej, całkowicie obcy ludzie, gotowy.

Zachowam, ile odwagi, idź do niego.

Sędzina oceny się do niego łagodnego tonem:

— Paweł, powiedziałeś tylko prawdę. Nikt nie może mieć innego źródła.

Powiedz tylko, co sam zabezpieczyłeś.

Chłopiec skinął głową i wyszedł prosto na ojca.

Pierwsze słowo wypadają z jego ust drżąco, lecz każde kolejne uderzenie w ciszę sali jak młot.

— Tata mówi, że mama się nie zagłębia.

Nieprawda. Mama… mama sprzedaje rzeczy z domu, aby kupić je i mundurek.

W nocy głównej, jak płakała w kuchni nad rachunkami.

Sędzina zmrużyła oczy i jest przenikliwie na Călina. Na sali zapanował niespokojny szmer.

Paul mówił dalej, już pewniej, z siłą:

— Tata za rzadko wraca do domu. A kiedy wracał, prezenty dla Oany.

zbrodniem, jak jej mówił: „nie martw się, pieniądze łatwo wyjąć z firmy”.

— Kłamstwo! — wybuchł Călin, czerwony na twarzy. — Tylko, które…

— Cisza! — przerwała mu surowo sędzina.

Paul zmarszczył brwi, zacisnął dłoń z kartką i, powstrzymując łzy, powiedział:

— Nie chcę żyć bez taty, ale bez niego czuję się bezpieczny.

Z mamą wszystko jest dobrze. Tata i Oana śmieją się ze mnie, powiedzcie, że jestem „wieśniackim bachorem”.

Nie chcę już tego żyć.