Mój mąż wrócił do domu z delegacji i zaczął podcinać włosy naszej ośmioletniej córce, tak jak zawsze. Ale nagle zamarł. „Podejdź tu na chwilę” — wyszeptał, drżąc. Gdy delikatnie podniósł jej włosy, by przyjrzeć się bliżej, zbladł — i w tej chwili wiedziałam, że coś jest strasznie nie tak.

O szóstej trzydzieści rano obudziłam się zanim zadzwonił budzik.

Od lat moje ciało samo pamięta ten czas, cichy, wewnętrzny zegar dostrojony do rytmu obowiązków.

Wysunęłam się z łóżka i cicho udałam się do kuchni.

Gdy włączyłam ekspres do kawy, jego znajome bulgotanie było kojącym początkiem dnia, w myślach układałam plan.

Tego ranka — zabieg na twarz dla mojej stałej klientki, pani Thompson; po południu trzech nowych klientów; a wieczorem spotkanie zespołu.

Minęło już pięć lat, odkąd otworzyłam Serenity Spa.

Z małego, dwuosobowego salonu wyrosło ono na ekskluzywne spa z siedmioma pracownikami. Jestem z tego dumna, to daje satysfakcję.

Ale czasami, w takich cichych momentach, nagle myślę: Czy czegoś mi nie brakuje?

Spojrzałam do pokoju Sophii — nadal spała.

Moja ośmioletnia córka zwinięta w małą kulkę, przytulająca ulubionego pluszowego królika, ciemne włosy opadały na twarz.

Ogarnęła mnie ogromna chęć, by delikatnie je pogłaskać, ale mogłabym ją obudzić.

Porozmawiam z nią dziś wieczorem, obiecałam sobie, gdy będziemy miały czas.

Łóżko bez Michaela jest za szerokie.