Moja córka zadzwoniła do mnie: „Wyjeżdżamy jutro. Twój dom na plaży już został sprzedany. Pa!”. Odpowiedziałem: „Ale zapomniałeś o jednym”. Zapytała: „O czym ty mówisz?”. Zaśmiałem się na głos, bo dom, który sprzedała, NAPRAWDĘ był…

„Wyjeżdżamy jutro, mamo. Sprzedałem twój dom na plaży.”

Ale nie wiedziała, że…

Siedziałam w poczekalni u lekarza, kiedy zadzwonił telefon. Dzwoniła moja jedyna córka, Angela. Jej głos brzmiał dziwnie, wręcz zimno, gdy powiedziała: „Mamo, jutro jedziemy w podróż do Europy. Sprzedałam już twój dom na plaży i samochód. Potrzebowaliśmy pieniędzy. Pa”.

I tak po prostu się rozłączyła.

Czterdzieści pięć lat wychowywałem ją, poświęcałem się dla niej, a ona porzuciła mnie jak śmiecia. Ale wziąłem głęboki oddech i uśmiechnąłem się, bo było coś, o czym moja droga córka nie wiedziała.

Nazywam się Antonia Brooks. Mam siedemdziesiąt jeden lat. Do tamtej chwili myślałam, że znam swoją córkę.

Owdowiałam sześć miesięcy temu. Mój mąż, Robert, zmarł na zawał serca, kiedy jedliśmy śniadanie, tak jak robiliśmy to każdego ranka przez czterdzieści pięć lat. Tego ranka podał mi kawę z bitą śmietaną i tost. Jak zawsze, pocałował mnie w czoło i powiedział: „Dzień dobry, kochanie”. To były jego ostatnie słowa.

Od tamtej pory Angela była bardziej obecna w moim życiu – a przynajmniej tak mi się wydawało. Przychodziła trzy razy w tygodniu. Pomogła mi w organizacji pogrzebu i towarzyszyła mi w zakupach spożywczych. Zasugerowała mi nawet wizytę u lekarza na ogólne badanie kontrolne.

„Mamo, musisz lepiej o siebie dbać, teraz, kiedy jesteś sama” – mawiała z tym uśmiechem, który uważałam za uśmiech miłości. Ale teraz zrozumiałam, że to dla wygody.