Moja matka sprzedała Rolexa mojego zmarłego ojca, żeby kupić samochód mojemu przyrodniemu bratu. Kiedy właściciel lombardu zadzwonił do mnie: „W tym zegarku jest coś ukryte…”

„Sprzedaliśmy aktywa” – poprawił Greg. „Kyle potrzebował samochodu. Dostał staż w mojej firmie i nie może się pojawić w tej rozklekotanej Hondzie. Wizerunek to podstawa w nieruchomościach”.

Spojrzałem na Kyle’a. Uśmiechnął się krzywo, podrzucając kluczyki w powietrze. „Dzięki za kółka, stary. Nie martw się, jak sfinalizuję pierwszą transakcję, kupię ci Timexa”.

„Ten zegarek to wszystko, co po nim miałam” – wykrztusiłam. „Nie mogłaś go sprzedać”.

„Och, dorośnij, Leo!” Mama wstała, trzaskając serwetką. „Twój ojciec nie żyje! Nie dba o zegarek! Jesteśmy istotami żywymi i mamy potrzeby. Kyle ma przyszłość . Ten zegarek po prostu leżał w pudełku i pokrywał się kurzem. Dostał cztery tysiące dolarów w lombardzie w centrum. Wystarczyło na zaliczkę.”

„Cztery tysiące?” – zapytałem. „Sprzedałeś spadek po ojcu, żeby wpłacić zaliczkę na leasing?”

„To inwestycja w rodzinę” – powiedział Greg, dolewając szampana. „Powinieneś się cieszyć, że mogłeś się dołożyć”.

Spojrzałem na nich. Roszczeniowość. Okrucieństwo.

„Wyprowadzam się” – powiedziałem.

„Powodzenia” – zaśmiała się mama. „Nie stać cię na czynsz w tym mieście”.

Złapałem torbę. Nie spakowałem się. Po prostu wyszedłem.

Rozdział 2: Lombard

Tej nocy spałem w samochodzie. Następnego ranka opuściłem pracę i pojechałem pod adres, który znalazłem na zmiętym paragonie, który Greg zostawił w koszu.

Antyki i lombard Solomana.

Był to zakurzony, wąski sklepik wciśnięty między pralnię a sklep z e-papierosami. Dzwonek zadźwięczał, gdy wszedłem. W powietrzu unosił się zapach starego papieru i miedzi.

Za ladą siedział starszy mężczyzna. Wyglądał jak żółw – pomarszczona skóra, powolne ruchy i oczy, które widziały wszystko. Na czole miał lupę jubilerską.

„Czy mogę ci pomóc?” – wychrypiał.

„Mój ojczym był tu wczoraj” – powiedziałem, trzęsąc się rękami na szklanym blacie. „Sprzedał ci Rolexa Submarinera. Został mi skradziony. Chcę go odkupić”.

Pan Soloman poprawił okulary. Spojrzał na mnie, a potem wyciągnął księgę rachunkową spod lady.

„Wysoki facet? Sztuczna opalenizna? Sprzedał ją za cztery tysiące?”

„Tak. To on.”

„Mam go” – powiedział Soloman. „Ale nie mogę go po prostu oddać. Zapłaciłem za niego legalnie. Mam paragon z jego dowodem osobistym”.

„Zapłacę ci” – powiedziałem. „Mam… Mam dwa tysiące dolarów oszczędności. Resztę mogę zapłacić w ratach”.

Soloman westchnął. „Synu, to biznes. Schowałem to do sejfu. Miałem zamiar wystawić to w internecie za osiem. To zabytkowy przedmiot”.

„Proszę” – błagałem. „To mojego ojca. To wszystko, co mam”.

Soloman patrzył na mnie długo. Widział rozpacz. Widział smutek.

„Powiem ci co” – powiedział. „Muszę go wysłać do zegarmistrza, żeby sprawdził mechanizm i go wyczyścił. To zajmie kilka dni. Wróć w piątek. Jeśli masz całe cztery tysiące – tyle, ile zapłaciłem – odsprzedam ci go po kosztach własnych. Bez zysku. Tylko dlatego, że nie lubię gościa, który mi go sprzedał. Był niegrzeczny”.

„Dziękuję” – wyszeptałem. „Dziękuję”.

Wyszedłem ze sklepu zdeterminowany. Miałem trzy dni, żeby zebrać dwa tysiące dolarów. Sprzedałem konsolę do gier. Sprzedałem gitarę. Wziąłem dodatkowe zmiany. Nie jadłem.

W piątek rano miałem już pieniądze.

Wtedy zadzwonił mój telefon.