Moja pasierbica obraziła mnie w obecności przyjaciół. Kiedy jej o to powiedziałam, teściowa mnie uderzyła.

Wykonałem kilka telefonów

Po wyjściu moich przyjaciół, rodzina Thomasów nadal stała w salonie, wyglądając na nieco rozczarowanych, że postawili na swoim. Preston ostrożnie do mnie podszedł.

„Carla, może powinniśmy o tym porozmawiać spokojnie” – powiedział.

„O tak, na pewno to zrobimy” – odpowiedziałem. „Ale nie teraz. Najpierw muszę wykonać kilka telefonów”.

Poszłam do sypialni i zamknęłam drzwi. Pierwszy telefon wykonałam do mojej prawniczki rozwodowej, Rebekki Martinez. Poznałam ją w pracy w dziale HR i wiedziałam, że jest świetna.

„Rebecca, to jest Carla. Muszę złożyć pozew o rozwód”.

Carla, jesteś pewna? Jesteś mężatką dopiero od dwóch lat.

„Czuję się dobrze. Czy mógłbyś wpaść jutro rano? Jest kilka spraw, które chciałbym z tobą omówić”.

Drugi telefon był do mojej szefowej, Marii. Dopiero pół roku wcześniej awansowałem na stanowisko dyrektora ds. kadr i wciąż miałem kilka wolnych dni urlopu.

„Mario, muszę wziąć tydzień wolnego od poniedziałku. Nagły wypadek rodzinny”.

„Oczywiście, Carla. Wszystko w porządku?”

„Tak będzie.”

Trzeci telefon był do mojego brata Jake’a. Jake był odnoszącym sukcesy agentem nieruchomości i był mi winien dług.

Jake, pamiętasz, jak ci pomagałem w walce o opiekę nad Melissą? Potrzebuję od ciebie przysługi.

„Wszystko w porządku, siostrzyczko. Jak się masz?”

„Chcę, żebyś dyskretnie wystawił dom Prestona na sprzedaż. Wyjaśnię ci wszystko później, ale chcę, żeby to było zrobione szybko i dyskretnie”.

Co się dzieje?

Carla, co się dzieje?

„Powiedzmy, że zamierzam nauczyć kilka osób czegoś na temat dynamiki rodziny”.

Czwarty telefon wykonałam do mojej przyjaciółki, dr Patricii Wong, która pracowała w klinice leczenia niepłodności, w której leczyliśmy się z Prestonem.

Patricio, potrzebuję kopii wszystkich wyników badań z naszych wizyt. Czy możesz mi je wysłać mailem dziś wieczorem?

„Mogę przesłać ci twoje wyniki, ale w przypadku Prestona potrzebuję jego pisemnej zgody.”

„Moje są w porządku. Właściwie, zwłaszcza moje.”

Ostatni telefon wykonałem do mojego księgowego, Stevena.

Steven, musisz zebrać wszystkie dokumenty finansowe ze wspólnych kont, które założyliśmy z Prestonem. Potrzebuję pełnej listy naszych aktywów.

„Carla, to brzmi poważnie.”

„Oczywiście. Czy możesz dopilnować, żeby wszystko było gotowe do poniedziałku rano?”

” Absolutnie. “

Tego wieczoru Preston próbował ze mną rozmawiać. Znalazł mnie w naszej sypialni, cicho pakującą walizkę.

„Carla, dokąd idziesz?”

„Jadę do Amy na kilka dni. Potrzebuję trochę przestrzeni do namysłu.”

„To śmieszne. Przesadzasz z tą rodzinną kłótnią.”

Przestałam się pakować i spojrzałam na niego. „Preston, twoja matka biła mnie w domu, a ty nic nie powiedziałeś. Powiedziałeś, że jeśli chcę kogoś ukarać, powinnam mieć własne dziecko. Cała twoja rodzina dała mi jasno do zrozumienia, że ​​tak naprawdę tu nie pasuję. Właśnie. Na którą część tego wszystkiego powinnam nie reagować?”

Przynajmniej miał na tyle przyzwoitości, żeby się wstydzić. „Moja matka nie powinna była cię uderzyć. Porozmawiam z nią o tym”.

„Chcesz tego? Bo nie przeszkadzało ci to, kiedy to się stało”.

Byłem przytłoczony.

„Carla, wiesz, że cię kocham.”

Naprawdę? Bo twoje dzisiejsze zachowanie sugeruje co innego.

Spakowałem swoje rzeczy i poszedłem do drzwi.

„Carla, proszę, nie idź. Damy radę.”

„Może możemy”, powiedziałem, „ale teraz potrzebuję trochę czasu, żeby zastanowić się, jakiego rodzaju małżeństwa chcę i jaką rodzinę chcę mieć”.

Spędziłem weekend z Amy i była niesamowicie wspierająca. Była świadkiem całego upokarzającego wydarzenia i była wściekła w moim imieniu.

„Nie mogę uwierzyć, że Preston po prostu tam stał” – powiedziała, gdy w sobotni wieczór siedzieliśmy na jej kanapie z kieliszkiem wina.

„Tak” – odpowiedziałem. „Myślę, że to musiało w końcu nastąpić. CI testował granice od miesięcy i za każdym razem, gdy próbowałem poruszyć ten temat, Preston podważał mój autorytet. To był po prostu pierwszy raz, kiedy wydarzyło się to publicznie”.

„No więc, co zamierzasz zrobić?”

„Przypomnę im wszystkim, że działania mają swoje konsekwencje”.

W ten weekend miałem czas, by naprawdę zastanowić się nad wszystkim, co doprowadziło mnie do tego momentu. Nie chodziło tylko o cios czy upokorzenie przed przyjaciółmi. To były dwa lata, podczas których powoli, ale nieubłaganie byłem wypychany z rodziny, do której tak bardzo chciałem należeć.

Pamiętam, jak Sienna pierwszy raz okazała mi jawny brak szacunku. To było jakieś osiem miesięcy po tym, jak Preston i ja się pobraliśmy. Poprosiła mnie, żebym zawiózł ją do domu znajomego, a potem kazała mi czekać na zewnątrz 45 minut, aż się przygotuje. Kiedy w końcu wyszła, wsiadła na tylne siedzenie zamiast siedzieć z przodu obok mnie, włożyła słuchawki do uszu i kompletnie mnie ignorowała przez resztę podróży. Kiedy później opowiedziałem o tym Prestonowi, odparł: „Carla, ona po prostu zachowuje się jak nastolatka. Nie bierz tego do siebie”.

Ale wydawało mi się to osobiste.

To było dla mnie bardzo osobiste, kiedy zaczęła mnie zapominać na rodzinnych zdjęciach. To było dla mnie bardzo osobiste, kiedy planowała z Prestonem zajęcia, o których wyraźnie wspomniałem. To było dla mnie bardzo osobiste, kiedy przewracała oczami za każdym razem, gdy próbowałem porozmawiać o jej szkole lub zainteresowaniach.

Manipulacje finansowe również zaczęły się stopniowo. Zaczęło się od drobiazgów – Preston mówił, że Sienna potrzebuje nowych przyborów szkolnych, a jego rodzice mieli problemy z opłaceniem rachunków za media. Chętnie pomagałem, bo kochałem Prestona i chciałem utrzymać jego rodzinę. Zarabiałem dobrze jako dyrektor ds. kadr i dobrze było ułatwiać im życie. Ale gdzieś po drodze stałem się bankomatem dla rodziny. Każdy kryzys, każde pragnienie, każda potrzeba w jakiś sposób stawały się moją odpowiedzialnością za rozwiązanie. A im więcej dawałem, tym mniej to zdawali się doceniać.

Przypomniało mi się, jak kiedyś wydałem 3000 dolarów na imprezę urodzinową Sienny z okazji jej szesnastych urodzin, bo Prestona nie było stać na miejsce, które chciała. Ledwo mi podziękowała, a kiedy zdjęcia zostały opublikowane w mediach społecznościowych, nie było mnie na żadnym z nich. Kiedy później ją o to zapytałem, powiedziała: „Och, po prostu pomyślałam, że to dziwne, że moja macocha jest na moich urodzinowych zdjęciach”.

Przypomniały mi się ostatnie święta Bożego Narodzenia, kiedy kupiłem Siennie drogie przybory plastyczne i profesjonalną sztalugę, bo powiedziała, że ​​chce poważniej podejść do malarstwa. Otworzyła prezenty przed całą rodziną, grzecznie wszystkim podziękowała i resztę dnia spędziła, pokazując im tańsze prezenty, które przysłała jej biologiczna matka.

Przypomniałem sobie, ile razy Linda lekceważyła to, że niektórzy ludzie powinni znać swoje miejsce, albo że więzy krwi są ważniejsze niż cokolwiek innego. Pomyślałem o tym, jak Robert zawsze zmieniał temat, gdy próbowałem włączyć się do rodzinnych rozmów, jakby moje zdanie się nie liczyło.