moja siostra bliźniaczka zapukała o północy z siniakami na gardle — więc zamieniliśmy się miejscami, a mężczyzna, który miał wszystkie zasady, spotkał niewłaściwą siostrę

Nigdy nie zapomnę dźwięku tego pukania – trzy mocne stuknięcia w drzwi mojego mieszkania dokładnie o północy we wtorek. Nie było to przypadkowe pukanie sąsiada ani pewny stuk kierowcy dostawczego. To było desperackie, pilne – takie pukanie, które zatrzymuje serce, zanim mózg zdąży nadążyć. Byłem w piżamie i właśnie miałem umyć zęby, kiedy to usłyszałem.

Moją pierwszą myślą było, że ktoś pomylił mieszkania. Druga myśl umarła w chwili, gdy otworzyłem drzwi.

Clare stała na moim korytarzu, chwiejąc się, jakby miała zaraz upaść. Ale nie chodziło tylko o to, że pojawiła się tam niespodziewanie o północy. Chodziło o jej twarz. Jej lewe oko było opuchnięte, skóra wokół niego miała głęboki, fioletowy odcień, który w końcu czerniał. Dolna warga była rozcięta i pokryta strupami zaschniętej krwi. Ale najgorsze – to, co sprawiło, że ścisnęło mi się żołądek – były siniaki na jej szyi. Ciemne, odciski palców oplatały jej szyję niczym okropny naszyjnik, pokazując dokładnie, gdzie były czyjeś dłonie, gdzie ktoś je ścisnął.

„Amber” – wyszeptała, jej głos był tak złamany, tak słaby.

Wtedy ugięły się pod nią kolana. Złapałem ją, zanim upadła na ziemię, wciągnąłem do środka i zamknąłem drzwi. Ręce mi się trzęsły, gdy prowadziłem ją do mojej kanapy. Cała drżała, wydając ciche, urywane dźwięki, jakby zapomniała, jak się prawidłowo oddycha.

„Kto to zrobił?” Już wiedziałam. Wiedziałam od miesięcy, że coś jest nie tak. Ale Clare była tak dobra w ukrywaniu tego, w szukaniu wymówek.

„Clare, kto ci to zrobił?”

Ona po prostu płakała – głębokim, przeraźliwym szlochem, który wstrząsał całym jej ciałem.